حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَبِيعَةَ الْمَخْزُومِيُّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اسْتَسْلَفَ مِنْهُ حِينَ غَزَا حُنَيْنًا ثَلَاثِينَ أَوْ أَرْبَعِينَ أَلْفًا فَلَمَّا انْصَرَفَ قَضَاهَا إِيَّاهُ ثُمَّ قَالَ بَارَكَ اللَّهُ لَكَ فِي أَهْلِكَ وَمَالِكَ إِنَّمَا جَزَاءُ السَّلَفِ الْوَفَاءُ وَالْحَمْدُ

Abdulloh ibn Abu Rabiʼa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ Hunayn (gʻazoti)ga chiqqanlarida undan oʻttiz yoki qirq ming (dirham) qarz olgan edilar. (Safardan) qaytganlarida uni unga ado qildilar, soʻng Nabiy ﷺ unga: «Alloh senga oilang va molingda baraka bersin. Qarzning mukofoti (uni) ado etish va (qarz beruvchiga) hamd (aytish)dir», dedilar.Абдуллоҳ ибн Абу Рабиъа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ Ҳунайн (ғазоти)га чиққанларида ундан ўттиз ёки қирқ минг (дирҳам) қарз олган эдилар. (Сафардан) қайтганларида уни унга адо қилдилар, сўнг Набий ﷺ унга: «Аллоҳ сенга оиланг ва молингда барака берсин. Қарзнинг мукофоти (уни) адо этиш ва (қарз берувчига) ҳамд (айтиш)дир», дедилар.