حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنْ حُمَيْدٍ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَنَسٍ قَالَرَأَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلًا يَسُوقُ بَدَنَةً قَدْ جَهَدَهُ الْمَشْيُ فَقَالَ ارْكَبْهَا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهَا بَدَنَةٌ قَالَ ارْكَبْهَا وَإِنْ كَانَتْ بَدَنَةً
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ qurbonlik tuyasini haydab borayotgan, yurishdan holdan toygan bir kishini koʻrdilar va: «Unga min», dedilar. U: «Yo Rasululloh, bu — qurbonlik tuyasi-ku», dedi. U zot: «Qurbonlik tuyasi boʻlsa ham, unga min», dedilar.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ қурбонлик туясини ҳайдаб бораётган, юришдан ҳолдан тойган бир кишини кўрдилар ва: «Унга мин», дедилар. У: «Ё Расулуллоҳ, бу — қурбонлик туяси-ку», деди. У зот: «Қурбонлик туяси бўлса ҳам, унга мин», дедилар.