حَدَّثَنَا حَسَنٌ يَعْنِي ابْنَ مُوسَى حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ ثَابِتٍ وَحُمَيْدٍ عَنْ أَنَسٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ عَلَى بَغْلَةٍ شَهْبَاءَ فَمَرَّ عَلَى حَائِطٍ لِبَنِي النَّجَّارِ فَإِذَا هُوَ بِقَبْرٍ يُعَذَّبُ صَاحِبُهُ فَحَامَتْ الْبَغْلَةُ فَقَالَ لَوْلَا أَنْ لَا تَدَافَنُوا لَدَعَوْتُ اللَّهَ أَنْ يُسْمِعَكُمْ عَذَابَ الْقَبْرِ
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ oq-kulrang xachir ustida edilar. U zot Bani Najjorning bir bogʻi yonidan oʻtdilar; qarasalar, bir qabr — uning sohibi azoblanmoqda. Xachir aylanib qoldi. Shunda u zot: «Agar bir-biringizni dafn qilmay qoʻyishingizdan (qoʻrqmaganimda edi), Allohdan sizlarga qabr azobini eshittirishini soʻrar edim», dedilar.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ оқ-кулранг хачир устида эдилар. У зот Бани Нажжорнинг бир боғи ёнидан ўтдилар; қарасалар, бир қабр — унинг соҳиби азобланмоқда. Хачир айланиб қолди. Шунда у зот: «Агар бир-бирингизни дафн қилмай қўйишингиздан (қўрқмаганимда эди), Аллоҳдан сизларга қабр азобини эшиттиришини сўрар эдим», дедилар.