حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ حَدَّثَنَا خَلَفُ بْنُ خَلِيفَةَ عَنْ حَفْصٍ عَنْ عَمِّهِ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَكَانَ أَهْلُ بَيْتٍ مِنْ الْأَنْصَارِ لَهُمْ جَمَلٌ يَسْنُونَ عَلَيْهِ وَإِنَّ الْجَمَلَ اسْتُصْعِبَ عَلَيْهِمْ فَمَنَعَهُمْ ظَهْرَهُ وَإِنَّ الْأَنْصَارَ جَاءُوا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا إِنَّهُ كَانَ لَنَا جَمَلٌ نُسْنِي عَلَيْهِ وَإِنَّهُ اسْتُصْعِبَ عَلَيْنَا وَمَنَعَنَا ظَهْرَهُ وَقَدْ عَطِشَ الزَّرْعُ وَالنَّخْلُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِأَصْحَابِهِ قُومُوا فَقَامُوا فَدَخَلَ الْحَائِطَ وَالْجَمَلُ فِي نَاحِيَةٍ فَمَشَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَحْوَهُ فَقَالَتْ الْأَنْصَارُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِنَّهُ قَدْ صَارَ مِثْلَ الْكَلْبِ الْكَلِبِ وَإِنَّا نَخَافُ عَلَيْكَ صَوْلَتَهُ فَقَالَ لَيْسَ عَلَيَّ مِنْهُ بَأْسٌ فَلَمَّا نَظَرَ الْجَمَلُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَقْبَلَ نَحْوَهُ حَتَّى خَرَّ سَاجِدًا بَيْنَ يَدَيْهِ فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِنَاصِيَتِهِ أَذَلَّ مَا كَانَتْ قَطُّ حَتَّى أَدْخَلَهُ فِي الْعَمَلِ فَقَالَ لَهُ أَصْحَابُهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذِهِ بَهِيمَةٌ لَا تَعْقِلُ تَسْجُدُ لَكَ وَنَحْنُ نَعْقِلُ فَنَحْنُ أَحَقُّ أَنْ نَسْجُدَ لَكَ فَقَالَ لَا يَصْلُحُ لِبَشَرٍ أَنْ يَسْجُدَ لِبَشَرٍ وَلَوْ صَلَحَ لِبَشَرٍ أَنْ يَسْجُدَ لِبَشَرٍ لَأَمَرْتُ الْمَرْأَةَ أَنْ تَسْجُدَ لِزَوْجِهَا مِنْ عِظَمِ حَقِّهِ عَلَيْهَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْ كَانَ مِنْ قَدَمِهِ إِلَى مَفْرِقِ رَأْسِهِ قُرْحَةً تَنْبَجِسُ بِالْقَيْحِ وَالصَّدِيدِ ثُمَّ اسْتَقْبَلَتْهُ فَلَحَسَتْهُ مَا أَدَّتْ حَقَّهُ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ansorlardan bir oilaning suv tortadigan tuyasi bor edi. Tuya ularga qattiq qarshilik qilib, yelkasiga yoʻl bermay qoʻydi. Ansorlar Rasululloh ﷺ ning huzurlariga kelib: «Bizning suv tortadigan bir tuyamiz bor edi, u bizga qarshilik qilib, yelkasiga yoʻl bermay qoʻydi, ekin va xurmozor esa chanqab qoldi», deyishdi. Rasululloh ﷺ sahobalariga: «Turinglar», dedilar. Ular turishdi. U zot bogʻga kirdilar, tuya esa bir chekkada edi. Nabiy ﷺ u tomon yurdilar. Shunda ansorlar: «Yo Allohning Nabiysi, u quturgan itga oʻxshab qoldi, biz uning sizga hujum qilishidan qoʻrqamiz», deyishdi. U zot: «Undan menga zarar yoʻq», dedilar. Tuya Rasululloh ﷺ ni koʻrgach, u zot tomon kelib, huzurlarida sajda qilib yiqildi. Rasululloh ﷺ uning peshona jingalagidan ushladilar — u hech qachon boʻlmaganidek itoatkor boʻlgan edi — va uni ishga soldilar. Shunda sahobalari: «Yo Rasululloh, mana bu aqli yoʻq hayvon sizga sajda qilyapti, biz esa aqlli kishilarmiz; sizga sajda qilishga biz haqliroqmiz», deyishdi. U zot: «Bir insonning boshqa bir insonga sajda qilishi durust emas. Agar insonning insonga sajda qilishi durust boʻlganda edi, erining haqqi ulugʻligi sababli ayolga eriga sajda qilishni buyurgan boʻlar edim. Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, agar erining oyogʻidan boshining tepasigacha yiring va sarigʻ suv oqib turadigan yara boʻlsa-yu, ayol unga yuzlanib, uni yalasa ham, uning haqqini ado eta olmagan boʻlur edi», dedilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ансорлардан бир оиланинг сув тортадиган туяси бор эди. Туя уларга қаттиқ қаршилик қилиб, елкасига йўл бермай қўйди. Ансорлар Расулуллоҳ ﷺ нинг ҳузурларига келиб: «Бизнинг сув тортадиган бир туямиз бор эди, у бизга қаршилик қилиб, елкасига йўл бермай қўйди, экин ва хурмозор эса чанқаб қолди», дейишди. Расулуллоҳ ﷺ саҳобаларига: «Туринглар», дедилар. Улар туришди. У зот боғга кирдилар, туя эса бир чеккада эди. Набий ﷺ у томон юрдилар. Шунда ансорлар: «Ё Аллоҳнинг Набийси, у қутурган итга ўхшаб қолди, биз унинг сизга ҳужум қилишидан қўрқамиз», дейишди. У зот: «Ундан менга зарар йўқ», дедилар. Туя Расулуллоҳ ﷺ ни кўргач, у зот томон келиб, ҳузурларида сажда қилиб йиқилди. Расулуллоҳ ﷺ унинг пешона жингалагидан ушладилар — у ҳеч қачон бўлмаганидек итоаткор бўлган эди — ва уни ишга солдилар. Шунда саҳобалари: «Ё Расулуллоҳ, мана бу ақли йўқ ҳайвон сизга сажда қиляпти, биз эса ақлли кишилармиз; сизга сажда қилишга биз ҳақлироқмиз», дейишди. У зот: «Бир инсоннинг бошқа бир инсонга сажда қилиши дуруст эмас. Агар инсоннинг инсонга сажда қилиши дуруст бўлганда эди, эрининг ҳаққи улуғлиги сабабли аёлга эрига сажда қилишни буюрган бўлар эдим. Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, агар эрининг оёғидан бошининг тепасигача йиринг ва сариғ сув оқиб турадиган яра бўлса-ю, аёл унга юзланиб, уни яласа ҳам, унинг ҳаққини адо эта олмаган бўлур эди», дедилар.