حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ حَدَّثَنِي حُمَيْدٌ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا غَزَا قَوْمًا لَمْ يَغْزُ بِنَا لَيْلًا حَتَّى يُصْبِحَ فَإِنْ سَمِعَ أَذَانًا كَفَّ عَنْهُمْ وَإِنْ لَمْ يَسْمَعْ أَذَانًا أَغَارَ عَلَيْهِمْ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ biror qavmga gʻazot qilganlarida, biz bilan tunda hujum qilmas, tong otguncha kutar edilar. Agar azon eshitsalar, ulardan tiyilar; azon eshitmasalar, ularga hujum qilar edilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ бирор қавмга ғазот қилганларида, биз билан тунда ҳужум қилмас, тонг отгунча кутар эдилар. Агар азон эшитсалар, улардан тийилар; азон эшитмасалар, уларга ҳужум қилар эдилар.