حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ حَدَّثَنَا سَلْمٌ الْعَلَوِيُّ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَقُدِّمَتْ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَصْعَةٌ فِيهَا قَرْعٌ قَالَ وَكَانَ يُعْجِبُهُ الْقَرْعُ قَالَ فَجَعَلَ يَلْتَمِسُ الْقَرْعَ بِأُصْبُعِهِ أَوْ قَالَ بِأَصَابِعِهِ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺga ichida qovoq boʻlgan bir katta tovoq keltirildi. U zot qovoqni yoqtirar edilar. Bas, u zot barmoqlari bilan — yoki: barmogʻi bilan — qovoqni izlay boshladilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺга ичида қовоқ бўлган бир катта товоқ келтирилди. У зот қовоқни ёқтирар эдилар. Бас, у зот бармоқлари билан — ёки: бармоғи билан — қовоқни излай бошладилар.