Saʼd (roziyallohu anhu) aytdi: Xandaq kuni edi, bir kishi qalqon bilan berkinib turardi: u qalqonni mana shunday qilib burnining ustiga koʻtarar, soʻng yana mana shunday qilib uni pastga tushirar edi. Men oʻqdonimga qoʻl uzatib, undan qonli bir oʻq chiqardim va uni yoyning oʻrtasiga qoʻydim. U mana shunday qilib qalqonni pastga tushirganida otdim — men oʻqning qalqonning falon-falon joyiga tushganini unutmadim. U yiqildi va oyogʻini (koʻtarib) qoldi. Shunda Allohning Nabiysi ﷺ — oʻylaymanki, (rovi): oziq tishlari koʻringuncha, dedi — kulib yubordilar. Men: «Nega (kuldingiz)?» dedim. U zot: «Anavi kishining qilmishiga», dedilar.Саъд (розияллоҳу анҳу) айтди: Хандақ куни эди, бир киши қалқон билан беркиниб турарди: у қалқонни мана шундай қилиб бурнининг устига кўтарар, сўнг яна мана шундай қилиб уни пастга туширар эди. Мен ўқдонимга қўл узатиб, ундан қонли бир ўқ чиқардим ва уни ёйнинг ўртасига қўйдим. У мана шундай қилиб қалқонни пастга туширганида отдим — мен ўқнинг қалқоннинг фалон-фалон жойига тушганини унутмадим. У йиқилди ва оёғини (кўтариб) қолди. Шунда Аллоҳнинг Набийси ﷺ — ўйлайманки, (рови): озиқ тишлари кўрингунча, деди — кулиб юбордилар. Мен: «Нега (кулдингиз)?» дедим. У зот: «Анави кишининг қилмишига», дедилар.