حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ قَالَ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ يَعْنِي ابْنَ أَبِي أَيُّوبَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو الْأَسْوَدِ عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ أَبِي عَيَّاشٍ الزُّرَقِيِّ عَنْ خَوْلَةَ بِنْتِ ثَامِرٍ الْأَنْصَارِيَّةِ أَنَّهَاسَمِعَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ الدُّنْيَا خَضِرَةٌ حُلْوَةٌ وَإِنَّ رِجَالًا يَتَخَوَّضُونَ فِي مَالِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ بِغَيْرِ حَقٍّ لَهُمْ النَّارُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ
Xavla binti Somir al-Ansoriya (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, u Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdi: «Albatta, dunyo koʻkalam va shirindir. Alloh azza va jallaning molida nohaq gʻarq boʻladigan kishilar bor — qiyomat kuni ularga doʻzax (boʻladi)».Хавла бинти Сомир ал-Ансория (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, у Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитди: «Албатта, дунё кўкалам ва шириндир. Аллоҳ азза ва жалланинг молида ноҳақ ғарқ бўладиган кишилар бор — қиёмат куни уларга дўзах (бўлади)».