عَنْ قُدَامَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمَّارٍ قَالَ: رَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْمِي الْجَمْرَةَ يَوْمَ النَّحْرِ عَلَى نَاقَةٍ صَهْبَاءَ لَيْسَ ضَرْبٌ وَلَا طَرْدٌ وَلَيْسَ قِيلُ: إِلَيْكَ إِليك. رَوَاهُ الشَّافِعِيُّ وَالتِّرْمِذِيُّ وَالنَّسَائِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ وَالدَّارِمِيُّ
Qudoma ibn Abdulloh ibn Ammor (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Men Nabiy ﷺ ni nahr (qurbonlik) kuni sargʻish tusli tuya ustida jamraga tosh otayotganlarini koʻrdim. (Odamlarni) urish ham, haydash ham, ‹Yoʻl ber, yoʻl ber!› deyish ham yoʻq edi.» Shofeiy, Termiziy, Nasoiy, Ibn Moja va Dorimiy rivoyat qilgan.Қудома ибн Абдуллоҳ ибн Аммор (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Мен Набий ﷺ ни наҳр (қурбонлик) куни сарғиш тусли туя устида жамрага тош отаётганларини кўрдим. (Одамларни) уриш ҳам, ҳайдаш ҳам, ‹Йўл бер, йўл бер!› дейиш ҳам йўқ эди.» Шофеий, Термизий, Насоий, Ибн Можа ва Доримий ривоят қилган.