Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Rasululloh ﷺ Arafada turdilar va: «Bu — Arafadir, mana shu — turish joyidir, Arafaning hammasi turish joyidir», dedilar. Soʻng quyosh botgach, (u yerdan) qaytib joʻnadilar va Usoma ibn Zaydni ortlariga mindirib oldilar. U zot oʻz odatlaricha qoʻllari bilan (sokinlikka) ishora qilib borardilar, odamlar esa (tuyalarini) oʻngu soʻlga urib (haydashar) edi. U zot ularga oʻgirilib: «Ey odamlar, sizlarga sokinlik (lozim)», derdilar. Soʻng Jamʼ (Muzdalifa)ga keldilar va ularga ikki namozni jamlab (birga) oʻqib berdilar. Tong otganda Quzahga kelib, uning ustida turdilar va: «Bu — Quzahdir, bu — turish joyidir, Jamʼning hammasi turish joyidir», dedilar. Soʻng (u yerdan) qaytib joʻnadilar va Muhassir vodiysiga yetganlarida tuyalarini niqtab haydadilar, u esa vodiydan oʻtib ketguncha tez yurib ketdi. Soʻng (u yerda) toʻxtadilar va Fazlni ortlariga mindirib oldilar. Soʻng jamraga kelib, unga (tosh) otdilar. Soʻng soʻyish joyiga kelib: «Bu — soʻyish joyidir, Minoning hammasi soʻyish joyidir», dedilar. Xasʼam (qabilasi)dan boʻlgan yosh bir juvon (u zotdan) fatvo soʻrab: «Mening otam keksaygan chol, unga Allohning hajdagi farzi yetib keldi, men u uchun haj qilsam, (haji) ado boʻladimi?» dedi. U zot: «Otang uchun haj qil», dedilar. (Roviy) aytdi: U zot Fazlning boʻynini (boshqa tomonga) burdilar. Shunda Abbos: «Ey Allohning Rasuli, nega amakingiz oʻgʻlining boʻynini burdingiz?» dedi. U zot: «Men bir yigit bilan bir juvonni koʻrdim va ularga shayton (yomon narsa qilishidan) ishonmadim», dedilar. Soʻng u zotning oldilariga bir kishi kelib: «Ey Allohning Rasuli, men soch oldirishimdan oldin tavof qildim», dedi. U zot: «Soch ol yoki qisqart, hech qanday gunoh yoʻq», dedilar. (Roviy) aytdi: Yana boshqa biri kelib: «Ey Allohning Rasuli, men tosh otishimdan oldin (qurbonlik) soʻydim», dedi. U zot: «Tosh ot, hech qanday gunoh yoʻq», dedilar. (Roviy) aytdi: Soʻng u zot Baytga kelib, uni tavof qildilar, soʻng Zamzamga kelib: «Ey Abdulmuttalib oʻgʻillari, agar odamlar sizlarni undan (suv tortishdan) yengib qoʻyishlaridan (qoʻrqmaganimda), albatta men (suv) tortib (bergan) boʻlar edim», dedilar. (Roviy) aytdi: Bu bobda Jobirdan ham (rivoyat) bor. Abu Iso aytdi: Alining hadisi hasan sahih hadisdir. Biz uni Alining hadisi sifatida faqat shu yoʻldan — Abdurrahmon ibn al-Horis ibn Ayyoshning hadisidangina bilamiz. Buni Savriydan birdan ortiq (roviy) shu kabi rivoyat qilgan. Ilm ahli huzurida amal shunga binoandirki, ular Arafada peshin bilan asrni peshin vaqtida jamlash (lozim) deb koʻrishgan. Baʼzi ilm ahli: «Agar kishi oʻz manzilida namoz oʻqib, imom bilan (jamoat) namozda hozir boʻlmasa, xohlasa, oʻzi ham imom qilgani kabi ikki namozni jamlaydi», dedilar. (Roviy) aytdi: Zayd ibn Ali — u Ali ibn Abu Tolib alayhissalomning (nabirasi) Husayn ibn Alining oʻgʻlidir.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У айтди: Расулуллоҳ ﷺ Арафада турдилар ва: «Бу — Арафадир, мана шу — туриш жойидир, Арафанинг ҳаммаси туриш жойидир», дедилар. Сўнг қуёш ботгач, (у ердан) қайтиб жўнадилар ва Усома ибн Зайдни ортларига миндириб олдилар. У зот ўз одатларича қўллари билан (сокинликка) ишора қилиб борардилар, одамлар эса (туяларини) ўнгу сўлга уриб (ҳайдашар) эди. У зот уларга ўгирилиб: «Эй одамлар, сизларга сокинлик (лозим)», дердилар. Сўнг Жамъ (Муздалифа)га келдилар ва уларга икки намозни жамлаб (бирга) ўқиб бердилар. Тонг отганда Қузаҳга келиб, унинг устида турдилар ва: «Бу — Қузаҳдир, бу — туриш жойидир, Жамънинг ҳаммаси туриш жойидир», дедилар. Сўнг (у ердан) қайтиб жўнадилар ва Муҳассир водийсига етганларида туяларини ниқтаб ҳайдадилар, у эса водийдан ўтиб кетгунча тез юриб кетди. Сўнг (у ерда) тўхтадилар ва Фазлни ортларига миндириб олдилар. Сўнг жамрага келиб, унга (тош) отдилар. Сўнг сўйиш жойига келиб: «Бу — сўйиш жойидир, Минонинг ҳаммаси сўйиш жойидир», дедилар. Хасъам (қабиласи)дан бўлган ёш бир жувон (у зотдан) фатво сўраб: «Менинг отам кексайган чол, унга Аллоҳнинг ҳаждаги фарзи етиб келди, мен у учун ҳаж қилсам, (ҳажи) адо бўладими?» деди. У зот: «Отанг учун ҳаж қил», дедилар. (Ровий) айтди: У зот Фазлнинг бўйнини (бошқа томонга) бурдилар. Шунда Аббос: «Эй Аллоҳнинг Расули, нега амакингиз ўғлининг бўйнини бурдингиз?» деди. У зот: «Мен бир йигит билан бир жувонни кўрдим ва уларга шайтон (ёмон нарса қилишидан) ишонмадим», дедилар. Сўнг у зотнинг олдиларига бир киши келиб: «Эй Аллоҳнинг Расули, мен соч олдиришимдан олдин тавоф қилдим», деди. У зот: «Соч ол ёки қисқарт, ҳеч қандай гуноҳ йўқ», дедилар. (Ровий) айтди: Яна бошқа бири келиб: «Эй Аллоҳнинг Расули, мен тош отишимдан олдин (қурбонлик) сўйдим», деди. У зот: «Тош от, ҳеч қандай гуноҳ йўқ», дедилар. (Ровий) айтди: Сўнг у зот Байтга келиб, уни тавоф қилдилар, сўнг Замзамга келиб: «Эй Абдулмутталиб ўғиллари, агар одамлар сизларни ундан (сув тортишдан) енгиб қўйишларидан (қўрқмаганимда), албатта мен (сув) тортиб (берган) бўлар эдим», дедилар. (Ровий) айтди: Бу бобда Жобирдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо айтди: Алининг ҳадиси ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Биз уни Алининг ҳадиси сифатида фақат шу йўлдан — Абдурраҳмон ибн ал-Ҳорис ибн Айёшнинг ҳадисидангина биламиз. Буни Саврийдан бирдан ортиқ (ровий) шу каби ривоят қилган. Илм аҳли ҳузурида амал шунга биноандирки, улар Арафада пешин билан асрни пешин вақтида жамлаш (лозим) деб кўришган. Баъзи илм аҳли: «Агар киши ўз манзилида намоз ўқиб, имом билан (жамоат) намозда ҳозир бўлмаса, хоҳласа, ўзи ҳам имом қилгани каби икки намозни жамлайди», дедилар. (Ровий) айтди: Зайд ибн Али — у Али ибн Абу Толиб алайҳиссаломнинг (набираси) Ҳусайн ибн Алининг ўғлидир.