وَحَدَّثَنَا هُرَيْمُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى الأَسَدِيُّ، حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يَذْكُرُ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ . وَاقْتَصَّ الْحَدِيثَ . وَلَمْ يَذْكُرْ سَعْدَ بْنَ مُعَاذٍ وَزَادَ فَكُنَّا نَرَاهُ يَمْشِي بَيْنَ أَظْهُرِنَا رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Mana bu oyat nozil boʻlganda... — va u hadisni (toʻliq) keltirdi; ammo Saʼd ibn Muozni zikr qilmadi va: «Biz uni oramizda yurganini — jannat ahlidan boʻlgan bir kishi (sifatida) koʻrar edik», deb (qoʻshimcha) qildi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мана бу оят нозил бўлганда... — ва у ҳадисни (тўлиқ) келтирди; аммо Саъд ибн Муозни зикр қилмади ва: «Биз уни орамизда юрганини — жаннат аҳлидан бўлган бир киши (сифатида) кўрар эдик», деб (қўшимча) қилди.