Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ mening oldimga kirib keldilar, oldimda esa bir kishi oʻtirgan edi. Bu u zotga ogʻir botdi, men yuzlarida gʻazabni koʻrdim. (Oisha) dedi: Shunda men: «Yo Rasululloh! U mening emizish (jihatidan) ogʻaynim (akam)», — dedim. (Oisha) dedi: Shunda u zot: «Emizishdan (boʻlgan) ogʻaynilaringizga (yaxshilab) qarab koʻringlar, chunki emizish (mahramlikni belgilaydigani) ochlik (paytidagi, yaʼni goʻdaklik chogʻidagisi)dir», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ менинг олдимга кириб келдилар, олдимда эса бир киши ўтирган эди. Бу у зотга оғир ботди, мен юзларида ғазабни кўрдим. (Оиша) деди: Шунда мен: «Ё Расулуллоҳ! У менинг эмизиш (жиҳатидан) оғайним (акам)», — дедим. (Оиша) деди: Шунда у зот: «Эмизишдан (бўлган) оғайниларингизга (яхшилаб) қараб кўринглар, чунки эмизиш (маҳрамликни белгилайдигани) очлик (пайтидаги, яъни гўдаклик чоғидагиси)дир», — дедилар.