Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ning oldilariga zimmasida qarzi bor (vafot etgan) bir kishi keltirilar edi. (Rasululloh ﷺ): «U qarzini (toʻlash) uchun (biror narsa) qoldirganmi?» deb soʻrar edilar. Agar uning (qarzini) uzishga (yetadigan narsa) qoldirgani aytilsa, unga (janoza) namozini oʻqir edilar, aks holda: «Sheriklaringizga namoz oʻqinglar», der edilar. Alloh u zotga fathlar (gʻalabalar) ato etgach esa: «Men moʻminlarga oʻzlaridan koʻra haqliroqdirman. Bas, kim vafot etib, zimmasida qarzi qolsa, uni uzish mening zimmamda; kim mol qoldirsa, u uning vorislariga (qoladi)», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига зиммасида қарзи бор (вафот этган) бир киши келтирилар эди. (Расулуллоҳ ﷺ): «У қарзини (тўлаш) учун (бирор нарса) қолдирганми?» деб сўрар эдилар. Агар унинг (қарзини) узишга (етадиган нарса) қолдиргани айтилса, унга (жаноза) намозини ўқир эдилар, акс ҳолда: «Шерикларингизга намоз ўқинглар», дер эдилар. Аллоҳ у зотга фатҳлар (ғалабалар) ато этгач эса: «Мен мўминларга ўзларидан кўра ҳақлироқдирман. Бас, ким вафот этиб, зиммасида қарзи қолса, уни узиш менинг зиммамда; ким мол қолдирса, у унинг ворисларига (қолади)», дедилар.