حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَالَ " عَلَى الْمَرْءِ الْمُسْلِمِ السَّمْعُ وَالطَّاعَةُ فِيمَا أَحَبَّ وَكَرِهَ إِلاَّ أَنْ يُؤْمَرَ بِمَعْصِيَةٍ فَإِنْ أُمِرَ بِمَعْصِيَةٍ فَلاَ سَمْعَ وَلاَ طَاعَةَ " .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ shunday dedilar: «Musulmon kishiga, yoqtirgan va yoqtirmagan narsasida (amirning soʻzini) eshitish va itoat qilish (vojibdir), magar gunoh ishga buyurilsa (bundan mustasno). Bas, agar gunoh ishga buyurilsa, eshitish ham, itoat qilish ham yoʻq».Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ шундай дедилар: «Мусулмон кишига, ёқтирган ва ёқтирмаган нарсасида (амирнинг сўзини) эшитиш ва итоат қилиш (вожибдир), магар гуноҳ ишга буюрилса (бундан мустасно). Бас, агар гуноҳ ишга буюрилса, эшитиш ҳам, итоат қилиш ҳам йўқ».