حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا كَهْمَسٌ، عَنِ ابْنِ بُرَيْدَةَ، قَالَ رَأَى عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُغَفَّلِ رَجُلاً مِنْ أَصْحَابِهِ يَخْذِفُ فَقَالَ لَهُ لاَ تَخْذِفْ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَكْرَهُ - أَوْ قَالَ - يَنْهَى عَنِ الْخَذْفِ فَإِنَّهُ لاَ يُصْطَادُ بِهِ الصَّيْدُ وَلاَ يُنْكَأُ بِهِ الْعَدُوُّ وَلَكِنَّهُ يَكْسِرُ السِّنَّ وَيَفْقَأُ الْعَيْنَ . ثُمَّ رَآهُ بَعْدَ ذَلِكَ يَخْذِفُ فَقَالَ لَهُ أُخْبِرُكَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَكْرَهُ أَوْ يَنْهَى عَنِ الْخَذْفِ ثُمَّ أَرَاكَ تَخْذِفُ لاَ أُكَلِّمُكَ كَلِمَةً كَذَا وَكَذَا .
Ibn Burayda (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: «Abdulloh ibn al-Mugʻaffal oʻz hamrohlaridan bir kishining tosh otib oʻynayotganini koʻrib qoldi-da, unga: ‹Tosh otma! Chunki Rasululloh ﷺ buni yoqtirmas edilar›, — yoki: ‹tosh otishdan qaytarar edilar. Negaki, u bilan na ov ovlanadi, na dushman jarohatlanadi, balki u tishni sindiradi va koʻzni shikastlaydi›, dedi. Soʻngra (Abdulloh) uni shundan keyin yana tosh otayotganini koʻrib qolib, unga: ‹Men senga Rasululloh ﷺ tosh otishni yoqtirmas yoki undan qaytarar edilar, deb aytmoqdaman, sen esa yana tosh otib oʻtiribsan! Endi men sen bilan mana bunday va mana bunday (gapni) hech gaplashmayman›, dedi.»Ибн Бурайда (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: «Абдуллоҳ ибн ал-Муғаффал ўз ҳамроҳларидан бир кишининг тош отиб ўйнаётганини кўриб қолди-да, унга: ‹Тош отма! Чунки Расулуллоҳ ﷺ буни ёқтирмас эдилар›, — ёки: ‹тош отишдан қайтарар эдилар. Негаки, у билан на ов овланади, на душман жароҳатланади, балки у тишни синдиради ва кўзни шикастлайди›, деди. Сўнгра (Абдуллоҳ) уни шундан кейин яна тош отаётганини кўриб қолиб, унга: ‹Мен сенга Расулуллоҳ ﷺ тош отишни ёқтирмас ёки ундан қайтарар эдилар, деб айтмоқдаман, сен эса яна тош отиб ўтирибсан! Энди мен сен билан мана бундай ва мана бундай (гапни) ҳеч гаплашмайман›, деди.»