وَحَدَّثَنَاهُ إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ حُمَيْدِ بْنِ، عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، تَرْفَعُهُ قَالَ " إِذَا دَخَلَ الْعَشْرُ وَعِنْدَهُ أُضْحِيَّةٌ يُرِيدُ أَنْ يُضَحِّيَ فَلاَ يَأْخُذَنَّ شَعْرًا وَلاَ يَقْلِمَنَّ ظُفُرًا " .
Umm Salama (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: (U zot) dedilar: «(Zulhijjaning dastlabki) oʻn kuni kirib, kimsaning oldida qurbonligi boʻlib, uni soʻymoqchi boʻlsa, sochidan ham olmasin, tirnogʻini ham olmasin».Умм Салама (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: (У зот) дедилар: «(Зулҳижжанинг дастлабки) ўн куни кириб, кимсанинг олдида қурбонлиги бўлиб, уни сўймоқчи бўлса, сочидан ҳам олмасин, тирноғини ҳам олмасин».