حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا الْقَاسِمُ، - يَعْنِي ابْنَ الْفَضْلِ - حَدَّثَنَا ثُمَامَةُ بْنُ، حَزْنٍ الْقُشَيْرِيُّ قَالَ لَقِيتُ عَائِشَةَ فَسَأَلْتُهَا عَنِ النَّبِيذِ، فَحَدَّثَتْنِي أَنَّ وَفْدَ عَبْدِ الْقَيْسِ قَدِمُوا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلُوا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنِ النَّبِيذِ فَنَهَاهُمْ أَنْ يَنْتَبِذُوا فِي الدُّبَّاءِ وَالنَّقِيرِ وَالْمُزَفَّتِ وَالْحَنْتَمِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Abdulqays elchilari Nabiy ﷺ huzuriga kelib, Nabiy ﷺ dan nabiz haqida soʻradilar. Shunda u zot ularni dubbo (qovoq idish), naqir, muzaffat va hantamda nabiz tayyorlashdan qaytardilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Абдулқайс элчилари Набий ﷺ ҳузурига келиб, Набий ﷺ дан набиз ҳақида сўрадилар. Шунда у зот уларни дуббо (қовоқ идиш), нақир, музаффат ва ҳантамда набиз тайёрлашдан қайтардилар.