حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ بْنِ قَعْنَبٍ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ " مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ فِي الدُّنْيَا فَلَمْ يَتُبْ مِنْهَا حُرِمَهَا فِي الآخِرَةِ فَلَمْ يُسْقَهَا " . قِيلَ لِمَالِكٍ رَفَعَهُ قَالَ نَعَمْ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Kim dunyoda xamr ichib, undan tavba qilmasa, oxiratda undan mahrum qilinadi va unga (xamr) ichirilmaydi». Molikdan: «Buni (Paygʻambar ﷺ ga) marfuʼ qilib (yetkazdimi)?» — deb soʻralganda, u: «Ha», — dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Ким дунёда хамр ичиб, ундан тавба қилмаса, охиратда ундан маҳрум қилинади ва унга (хамр) ичирилмайди». Моликдан: «Буни (Пайғамбар ﷺ га) марфуъ қилиб (етказдими)?» — деб сўралганда, у: «Ҳа», — деди.