وَحَدَّثَنَاهُ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي ح، وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ، الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ كِلاَهُمَا عَنْ شُعْبَةَ، بِهَذَا الإِسْنَادِ وَلَيْسَ فِي حَدِيثِهِمَا قَوْلُ شُعْبَةَ وَلاَ قَوْلُهُ وَقَدْ كَانَ أَصَابَ النَّاسَ يَوْمَئِذٍ جَهْدٌ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: bu hadis shu mazmunda rivoyat qilindi, ammo ularning hadisida Shuʼbaning soʻzi ham, (Jabalaning): «Oʻsha kunlari odamlarga (ochlik) qiyinchiligi yetgan edi», degan soʻzi ham yoʻq.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: бу ҳадис шу мазмунда ривоят қилинди, аммо уларнинг ҳадисида Шуъбанинг сўзи ҳам, (Жабаланинг): «Ўша кунлари одамларга (очлик) қийинчилиги етган эди», деган сўзи ҳам йўқ.