حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَعَمْرٌو النَّاقِدُ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، - وَاللَّفْظُ لأَبِي بَكْرٍ - قَالُوا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ أَيُّوبَ بْنِ مُوسَى، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ، عُمَرَ قَالَ اتَّخَذَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خَاتَمًا مِنْ ذَهَبٍ ثُمَّ أَلْقَاهُ ثُمَّ اتَّخَذَ خَاتَمًا مِنْ وَرِقٍ وَنَقَشَ فِيهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ . وَقَالَ " لاَ يَنْقُشْ أَحَدٌ عَلَى نَقْشِ خَاتَمِي هَذَا " . وَكَانَ إِذَا لَبِسَهُ جَعَلَ فَصَّهُ مِمَّا يَلِي بَطْنَ كَفِّهِ وَهُوَ الَّذِي سَقَطَ مِنْ مُعَيْقِيبٍ فِي بِئْرِ أَرِيسٍ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ oltindan uzuk yasattirdilar, soʻng uni tashlab yubordilar, soʻng kumushdan uzuk yasattirib, unga «Muhammad Rasululloh» deb naqsh oʻydirdilar va: «Hech kim mening bu uzugimning naqshiga oʻxshatib (naqsh) oʻymasin», dedilar. U zot uni taqqanlarida koʻzini kaftlarining ichki tomoniga qaratib qoʻyar edilar. U (uzuk) Muayqibning (qoʻlidan) Aris qudugʻiga tushib ketgan (uzuk)dir.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ олтиндан узук ясаттирдилар, сўнг уни ташлаб юбордилар, сўнг кумушдан узук ясаттириб, унга «Муҳаммад Расулуллоҳ» деб нақш ўйдирдилар ва: «Ҳеч ким менинг бу узугимнинг нақшига ўхшатиб (нақш) ўймасин», дедилар. У зот уни таққанларида кўзини кафтларининг ички томонига қаратиб қўяр эдилар. У (узук) Муайқибнинг (қўлидан) Арис қудуғига тушиб кетган (узук)дир.