حَدَّثَنَاهُ إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا يَعْلَى بْنُ عُبَيْدٍ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، بِهَذَا الإِسْنَادِ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ فَفَطِنَتْ بِهِمْ عَائِشَةُ فَسَبَّتْهُمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَهْ يَا عَائِشَةُ فَإِنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّ الْفُحْشَ وَالتَّفَحُّشَ " . وَزَادَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { وَإِذَا جَاءُوكَ حَيَّوْكَ بِمَا لَمْ يُحَيِّكَ بِهِ اللَّهُ} إِلَى آخِرِ الآيَةِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan shu isnod bilan rivoyat qilinadi; faqat (shunday) deyilgan: Oisha ularning (maqsadini) anglab, ularni soʻkdi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Boʻldi qil, yo Oisha! Albatta, Alloh fahsh (behayolik) va qoʻpollikni sevmaydi», — dedilar. Va (rivoyatga) shu qoʻshildi: shunda Alloh azza va jalla {Ular sening oldingga kelganlarida, Alloh seni u bilan duo qilmagan (soʻz) bilan duo qiladilar} (Mujodala 8) — oyatning oxirigacha — (oyatini) nozil qildi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан шу иснод билан ривоят қилинади; фақат (шундай) дейилган: Оиша уларнинг (мақсадини) англаб, уларни сўкди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Бўлди қил, ё Оиша! Албатта, Аллоҳ фаҳш (беҳаёлик) ва қўполликни севмайди», — дедилар. Ва (ривоятга) шу қўшилди: шунда Аллоҳ азза ва жалла {Улар сенинг олдингга келганларида, Аллоҳ сени у билан дуо қилмаган (сўз) билан дуо қиладилар} (Мужодала 8) — оятнинг охиригача — (оятини) нозил қилди.