وَحَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، قَالَ غَلَبَ عَلَى الْكُوفَةِ رَجُلٌ - قَدْ سَمَّاهُ - زَمَنَ ابْنِ الأَشْعَثِ فَأَمَرَ أَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ أَنْ يُصَلِّيَ بِالنَّاسِ فَكَانَ يُصَلِّي فَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ قَامَ قَدْرَ مَا أَقُولُ اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ مِلْءَ السَّمَوَاتِ وَمِلْءَ الأَرْضِ وَمِلْءَ مَا شِئْتَ مِنْ شَىْءٍ بَعْدُ أَهْلَ الثَّنَاءِ وَالْمَجْدِ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ . قَالَ الْحَكَمُ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى فَقَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ يَقُولُ كَانَتْ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرُكُوعُهُ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ وَسُجُودُهُ وَمَا بَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ قَرِيبًا مِنَ السَّوَاءِ . قَالَ شُعْبَةُ فَذَكَرْتُهُ لِعَمْرِو بْنِ مُرَّةَ فَقَالَ قَدْ رَأَيْتُ ابْنَ أَبِي لَيْلَى فَلَمْ تَكُنْ صَلاَتُهُ هَكَذَا .
Baro ibn Ozib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ibn al-Ashʼas zamonida bir kishi — uni nomi bilan aytdi — Kufaga hokim boʻldi va Abu Ubayda ibn Abdullohni odamlarga namoz oʻqib berishga buyurdi. U (Abu Ubayda) namoz oʻqir, rukuʼdan boshini koʻtarganida: «Allohumma Robbano lakal-hamdu milʼas-samovoti va milʼal-arzi va milʼa mo shiʼta min shayʼin baʼdu, ahlas-sanoi val-majdi, lo moniʼa limo aʼtoyta va lo muʼtiya limo manaʼta va lo yanfaʼu zal-jaddi minkal-jaddu» (yaʼni: «Ey Alloh, ey Robbimiz, osmonlar toʻla, yer toʻla va ulardan keyin Sen xohlagan narsa toʻla hamd Sengadir. Sen maqtov va ulugʻlikka loyiqsan. Sen bergan narsani toʻsuvchi yoʻq, Sen toʻsgan narsani beruvchi yoʻq va boylik egasiga uning boyligi Sening (azobing) oldida foyda bermas») deganimcha (uzoq) turar edi. «Rasululloh ﷺ ning namozi, rukuʼi, rukuʼdan boshini koʻtarganida(gi turishi), sajdasi va ikki sajda orasidagi (oʻtirishi) bir-biriga taxminan teng edi».Баро ибн Озиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ибн ал-Ашъас замонида бир киши — уни номи билан айтди — Куфага ҳоким бўлди ва Абу Убайда ибн Абдуллоҳни одамларга намоз ўқиб беришга буюрди. У (Абу Убайда) намоз ўқир, рукуъдан бошини кўтарганида: «Аллоҳумма Роббано лакал-ҳамду милъас-самовоти ва милъал-арзи ва милъа мо шиъта мин шайъин баъду, аҳлас-санои вал-мажди, ло мониъа лимо аътойта ва ло муътия лимо манаъта ва ло янфаъу зал-жадди минкал-жадду» (яъни: «Эй Аллоҳ, эй Роббимиз, осмонлар тўла, ер тўла ва улардан кейин Сен хоҳлаган нарса тўла ҳамд Сенгадир. Сен мақтов ва улуғликка лойиқсан. Сен берган нарсани тўсувчи йўқ, Сен тўсган нарсани берувчи йўқ ва бойлик эгасига унинг бойлиги Сенинг (азобинг) олдида фойда бермас») деганимча (узоқ) турар эди. «Расулуллоҳ ﷺ нинг намози, рукуъи, рукуъдан бошини кўтарганида(ги туриши), саждаси ва икки сажда орасидаги (ўтириши) бир-бирига тахминан тенг эди».