قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَقَالَ ابْنُ الْمُسَيَّبِ إِنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ يَقُولُونَ إِنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ قَدْ أَكْثَرَ وَاللَّهُ الْمَوْعِدُ وَيَقُولُونَ مَا بَالُ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ لاَ يَتَحَدَّثُونَ مِثْلَ أَحَادِيثِهِ وَسَأُخْبِرُكُمْ عَنْ ذَلِكَ إِنَّ إِخْوَانِي مِنَ الأَنْصَارِ كَانَ يَشْغَلُهُمْ عَمَلُ أَرَضِيهِمْ وَإِنَّ إِخْوَانِي مِنَ الْمُهَاجِرِينَ كَانَ يَشْغَلُهُمُ الصَّفْقُ بِالأَسْوَاقِ وَكُنْتُ أَلْزَمُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى مِلْءِ بَطْنِي فَأَشْهَدُ إِذَا غَابُوا وَأَحْفَظُ إِذَا نَسُوا وَلَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا " أَيُّكُمْ يَبْسُطُ ثَوْبَهُ فَيَأْخُذُ مِنْ حَدِيثِي هَذَا ثُمَّ يَجْمَعُهُ إِلَى صَدْرِهِ فَإِنَّهُ لَمْ يَنْسَ شَيْئًا سَمِعَهُ " . فَبَسَطْتُ بُرْدَةً عَلَىَّ حَتَّى فَرَغَ مِنْ حَدِيثِهِ ثُمَّ جَمَعْتُهَا إِلَى صَدْرِي فَمَا نَسِيتُ بَعْدَ ذَلِكَ الْيَوْمِ شَيْئًا حَدَّثَنِي بِهِ وَلَوْلاَ آيَتَانِ أَنْزَلَهُمَا اللَّهُ فِي كِتَابِهِ مَا حَدَّثْتُ شَيْئًا أَبَدًا { إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنْزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى} إِلَى آخِرِ الآيَتَيْنِ .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «(Odamlar): ‹Abu Hurayra (hadisni) koʻp (rivoyat) qildi› deyishadi. Alloh (oʻrtamizdagi) vaʼda joyidir. Yana ular: ‹Muhojir va ansorlarga nima boʻldiki, ular uning hadislariga oʻxshash (qilib) hadis aytmaydilar?› deyishadi. Men sizlarga bu haqda xabar beraman: ansorlardan boʻlgan birodarlarimni yerlarini ishlash band qilardi, muhojirlardan boʻlgan birodarlarimni esa bozorlardagi savdo-sotiq band qilardi. Men esa qornimni toʻyazidigan (narsa evaziga) Rasululloh ﷺ ga (doimo) yopishib yurardim. Ular gʻoyib boʻlganlarida men (huzurda) hozir boʻlardim, ular unutganlarida men yodlab qolardim. Darhaqiqat, Rasululloh ﷺ bir kuni: ‹Qaysingiz oʻz kiyimini yozib, mana shu hadisimdan (eshitganini) olib, soʻng uni koʻksiga yigʻsa, u eshitgan biror narsasini unutmaydi›, dedilar. Men ustimdagi bir buridani yozdim, toki (u zot) hadisini tugatdilar, soʻng uni koʻksimga yigʻib oldim. Bas, oʻsha kundan keyin u (zot) menga aytgan biror narsani unutmadim. Agar Alloh Oʻz Kitobida nozil qilgan ikkita oyat boʻlmaganida, men hech qachon hech narsa (rivoyat) qilib aytmas edim: {Albatta, Biz nozil qilgan ravshan (oyat)lar va hidoyatni yashiradiganlar…} ikki oyatning oxirigacha (Baqara 159-160)».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «(Одамлар): ‹Абу Ҳурайра (ҳадисни) кўп (ривоят) қилди› дейишади. Аллоҳ (ўртамиздаги) ваъда жойидир. Яна улар: ‹Муҳожир ва ансорларга нима бўлдики, улар унинг ҳадисларига ўхшаш (қилиб) ҳадис айтмайдилар?› дейишади. Мен сизларга бу ҳақда хабар бераман: ансорлардан бўлган биродарларимни ерларини ишлаш банд қиларди, муҳожирлардан бўлган биродарларимни эса бозорлардаги савдо-сотиқ банд қиларди. Мен эса қорнимни тўязидиган (нарса эвазига) Расулуллоҳ ﷺ га (доимо) ёпишиб юрардим. Улар ғойиб бўлганларида мен (ҳузурда) ҳозир бўлардим, улар унутганларида мен ёдлаб қолардим. Дарҳақиқат, Расулуллоҳ ﷺ бир куни: ‹Қайсингиз ўз кийимини ёзиб, мана шу ҳадисимдан (эшитганини) олиб, сўнг уни кўксига йиғса, у эшитган бирор нарсасини унутмайди›, дедилар. Мен устимдаги бир буридани ёздим, токи (у зот) ҳадисини тугатдилар, сўнг уни кўксимга йиғиб олдим. Бас, ўша кундан кейин у (зот) менга айтган бирор нарсани унутмадим. Агар Аллоҳ Ўз Китобида нозил қилган иккита оят бўлмаганида, мен ҳеч қачон ҳеч нарса (ривоят) қилиб айтмас эдим: {Албатта, Биз нозил қилган равшан (оят)лар ва ҳидоятни яширадиганлар…} икки оятнинг охиригача (Бақара 159-160)».