Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: u Makkaga chiqqanida uning bir eshagi boʻlar, tuyaga minishdan charchaganida unga minib dam olar, yana bir salla boshiga oʻraydigani boʻlar edi. Bir kuni shu eshakka minib ketayotganida yonidan bir aʼrobiy oʻtib qoldi. (Ibn Umar): «Sen falon ibn falonning oʻgʻli emasmisan?» dedi. U: «Ha», dedi. Shunda (Ibn Umar) eshagini unga berib: «Mana shunga min», dedi va sallani (berib): «Buni boshingga oʻra», dedi. Uning baʼzi hamrohlari unga: «Alloh seni kechirsin! Sen bu aʼrobiyga minib dam olib yurgan eshagingni va boshingga oʻrab yurgan sallangni berib yubording-a!» deyishdi. Shunda (Ibn Umar): «Men Rasululloh ﷺ ning: ‹Yaxshilikning eng yaxshisi — kishining otasi vafot etganidan keyin uning doʻstlari bilan aloqani uzmasligidir›, deganlarini eshitganman», dedi. Uning (aʼrobiyning) otasi Umarning doʻsti boʻlgan edi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: у Маккага чиққанида унинг бир эшаги бўлар, туяга минишдан чарчаганида унга миниб дам олар, яна бир салла бошига ўрайдигани бўлар эди. Бир куни шу эшакка миниб кетаётганида ёнидан бир аъробий ўтиб қолди. (Ибн Умар): «Сен фалон ибн фалоннинг ўғли эмасмисан?» деди. У: «Ҳа», деди. Шунда (Ибн Умар) эшагини унга бериб: «Мана шунга мин», деди ва саллани (бериб): «Буни бошингга ўра», деди. Унинг баъзи ҳамроҳлари унга: «Аллоҳ сени кечирсин! Сен бу аъробийга миниб дам олиб юрган эшагингни ва бошингга ўраб юрган саллангни бериб юбординг-а!» дейишди. Шунда (Ибн Умар): «Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Яхшиликнинг энг яхшиси — кишининг отаси вафот этганидан кейин унинг дўстлари билан алоқани узмаслигидир›, деганларини эшитганман», деди. Унинг (аъробийнинг) отаси Умарнинг дўсти бўлган эди.