حَدَّثَنَا أَبُو الرَّبِيعِ الْعَتَكِيُّ، وَقُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، كِلاَهُمَا عَنْ حَمَّادِ بْنِ زَيْدٍ، - وَاللَّفْظُ لِقُتَيْبَةَ - حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَبِي أَسْمَاءَ، عَنْ ثَوْبَانَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ زَوَى لِيَ الأَرْضَ فَرَأَيْتُ مَشَارِقَهَا وَمَغَارِبَهَا وَإِنَّ أُمَّتِي سَيَبْلُغُ مُلْكُهَا مَا زُوِيَ لِي مِنْهَا وَأُعْطِيتُ الْكَنْزَيْنِ الأَحْمَرَ وَالأَبْيَضَ وَإِنِّي سَأَلْتُ رَبِّي لأُمَّتِي أَنْ لاَ يُهْلِكَهَا بِسَنَةٍ بِعَامَّةٍ وَأَنْ لاَ يُسَلِّطَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ سِوَى أَنْفُسِهِمْ فَيَسْتَبِيحَ بَيْضَتَهُمْ وَإِنَّ رَبِّي قَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنِّي إِذَا قَضَيْتُ قَضَاءً فَإِنَّهُ لاَ يُرَدُّ وَإِنِّي أَعْطَيْتُكَ لأُمَّتِكَ أَنْ لاَ أُهْلِكَهُمْ بِسَنَةٍ بِعَامَّةٍ وَأَنْ لاَ أُسَلِّطَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ سِوَى أَنْفُسِهِمْ يَسْتَبِيحُ بَيْضَتَهُمْ وَلَوِ اجْتَمَعَ عَلَيْهِمْ مَنْ بِأَقْطَارِهَا - أَوْ قَالَ مَنْ بَيْنَ أَقْطَارِهَا - حَتَّى يَكُونَ بَعْضُهُمْ يُهْلِكُ بَعْضًا وَيَسْبِي بَعْضُهُمْ بَعْضًا " .
Savbon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, Alloh men uchun yerni yigʻib (yaqinlashtirib) qoʻydi, shunda men uning sharqu gʻarbini koʻrdim. Albatta, ummatimning mulki menga (koʻrsatib) yigʻilgan joylargacha yetadi. Menga ikki xazina — qizil va oqi berildi. Va men Robbimdan ummatim uchun, ularni umumiy qahatchilik bilan halok qilmasligini va oʻzlaridan boshqa dushmanni ularga musallat qilib, ularning butun jamoasini qirib tashlamasligini soʻradim. Albatta, Robbim: ‹Ey Muhammad! Men bir hukm chiqarsam, u qaytarilmaydi. Men senga ummating uchun, ularni umumiy qahatchilik bilan halok qilmasligimni va oʻzlaridan boshqa dushmanni ularga musallat qilib, ularning butun jamoasini qirib tashlamasligimni ato qildim — agarchi atrofidagilar (yoki: atrofdagilar) ularga qarshi birlashsalar ham — toki ularning baʼzisi baʼzisini halok qilmaguncha va baʼzisi baʼzisini asir olmaguncha (shunday boʻladi)›, dedi», — dedilar.Савбон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, Аллоҳ мен учун ерни йиғиб (яқинлаштириб) қўйди, шунда мен унинг шарқу ғарбини кўрдим. Албатта, умматимнинг мулки менга (кўрсатиб) йиғилган жойларгача етади. Менга икки хазина — қизил ва оқи берилди. Ва мен Роббимдан умматим учун, уларни умумий қаҳатчилик билан ҳалок қилмаслигини ва ўзларидан бошқа душманни уларга мусаллат қилиб, уларнинг бутун жамоасини қириб ташламаслигини сўрадим. Албатта, Роббим: ‹Эй Муҳаммад! Мен бир ҳукм чиқарсам, у қайтарилмайди. Мен сенга умматинг учун, уларни умумий қаҳатчилик билан ҳалок қилмаслигимни ва ўзларидан бошқа душманни уларга мусаллат қилиб, уларнинг бутун жамоасини қириб ташламаслигимни ато қилдим — агарчи атрофидагилар (ёки: атрофдагилар) уларга қарши бирлашсалар ҳам — токи уларнинг баъзиси баъзисини ҳалок қилмагунча ва баъзиси баъзисини асир олмагунча (шундай бўлади)›, деди», — дедилар.