Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Abdulloh ibn Shaqiq dedi: «Bir kuni Ibn Abbos bizga asrdan keyin xutba qildi, hatto quyosh botib, yulduzlar koʻrindi. Odamlar: ‹Namoz, namoz!› — deya boshladilar». (Roviy) dedi: «Shunda Banu Tamimdan bir kishi kelib, sira toʻxtamay va boʻshashmay: ‹Namoz, namoz!› — derdi. Ibn Abbos: ‹Sen menga sunnatni oʻrgatasanmi? Onangdan ayrilgur!› — dedi. Soʻng: ‹Men Rasululloh ﷺ ning peshin bilan asrni, shom bilan xuftonni jamlab oʻqiganlarini koʻrdim›, — dedi». Abdulloh ibn Shaqiq dedi: «Shundan koʻnglimga bir narsa (shubha) tushdi. Shu sababdan Abu Hurayraning oldiga keldim-da, undan soʻradim. U (Ibn Abbosning) soʻzini tasdiqladi».Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Абдуллоҳ ибн Шақиқ деди: «Бир куни Ибн Аббос бизга асрдан кейин хутба қилди, ҳатто қуёш ботиб, юлдузлар кўринди. Одамлар: ‹Намоз, намоз!› — дея бошладилар». (Ровий) деди: «Шунда Бану Тамимдан бир киши келиб, сира тўхтамай ва бўшашмай: ‹Намоз, намоз!› — дерди. Ибн Аббос: ‹Сен менга суннатни ўргатасанми? Онангдан айрилгур!› — деди. Сўнг: ‹Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг пешин билан асрни, шом билан хуфтонни жамлаб ўқиганларини кўрдим›, — деди». Абдуллоҳ ибн Шақиқ деди: «Шундан кўнглимга бир нарса (шубҳа) тушди. Шу сабабдан Абу Ҳурайранинг олдига келдим-да, ундан сўрадим. У (Ибн Аббоснинг) сўзини тасдиқлади».