Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ning bir boʻyralari bor edi, u zot uni kechasi (hujra qilib) ajratib olar va unda namoz oʻqir edilar. Kishilar u zotning namoziga (ergashib) namoz oʻqiy boshladilar, u zot esa kunduzi uni yozib qoʻyar edilar. Bir kechasi ular (yana) toʻplanishdi. Shunda u zot: «Ey odamlar! Amallardan oʻzingiz qila oladiganini lozim tutinglar. Chunki sizlar charchamagunlaringizcha Alloh (savob berishdan) charchamaydi. Albatta amallarning Allohga eng suyukligi — oz boʻlsa-da, doimiy qilinadiganidir», — dedilar. Muhammad ﷺ ning oila aʼzolari bir amalni qilsalar, uni (doimiy) barqaror tutar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ нинг бир бўйралари бор эди, у зот уни кечаси (ҳужра қилиб) ажратиб олар ва унда намоз ўқир эдилар. Кишилар у зотнинг намозига (эргашиб) намоз ўқий бошладилар, у зот эса кундузи уни ёзиб қўяр эдилар. Бир кечаси улар (яна) тўпланишди. Шунда у зот: «Эй одамлар! Амаллардан ўзингиз қила оладиганини лозим тутинглар. Чунки сизлар чарчамагунларингизча Аллоҳ (савоб беришдан) чарчамайди. Албатта амалларнинг Аллоҳга энг суюклиги — оз бўлса-да, доимий қилинадиганидир», — дедилар. Муҳаммад ﷺ нинг оила аъзолари бир амални қилсалар, уни (доимий) барқарор тутар эдилар.