أَخْبَرَنَا أَبُو دَاوُدَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ سُلَيْمَانَ بْنَ يَسَارٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ امْرَأَةً مِنْ خَثْعَمٍ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ فَرِيضَةَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فِي الْحَجِّ عَلَى عِبَادِهِ أَدْرَكَتْ أَبِي شَيْخًا كَبِيرًا لاَ يَسْتَوِي عَلَى الرَّاحِلَةِ فَهَلْ يَقْضِي عَنْهُ أَنْ أَحُجَّ عَنْهُ قَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " نَعَمْ ". فَأَخَذَ الْفَضْلُ يَلْتَفِتُ إِلَيْهَا - وَكَانَتِ امْرَأَةً حَسْنَاءَ - وَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْفَضْلَ فَحَوَّلَ وَجْهَهُ مِنَ الشِّقِّ الآخَرِ.
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Xasʼamdan bir ayol: «Ey Allohning Rasuli, Alloh azza va jallaning bandalari zimmasidagi haj farizasi otamga u keksa chol boʻlgan, tuya ustida tik oʻtira olmaydigan holda yetdi. Uning nomidan haj qilsam, bu uning zimmasidagini ado qiladimi?» dedi. Rasululloh ﷺ unga: «Ha», dedilar. Shunda Fazl unga qarab qoʻya boshladi — u goʻzal ayol edi — Rasululloh ﷺ esa Fazlni ushlab, yuzini boshqa tomonga burdilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Хасъамдан бир аёл: «Эй Аллоҳнинг Расули, Аллоҳ азза ва жалланинг бандалари зиммасидаги ҳаж фаризаси отамга у кекса чол бўлган, туя устида тик ўтира олмайдиган ҳолда етди. Унинг номидан ҳаж қилсам, бу унинг зиммасидагини адо қиладими?» деди. Расулуллоҳ ﷺ унга: «Ҳа», дедилар. Шунда Фазл унга қараб қўя бошлади — у гўзал аёл эди — Расулуллоҳ ﷺ эса Фазлни ушлаб, юзини бошқа томонга бурдилар.