Abdulvahhob ibn Aliy ibn Abdulkofiy ibn Aliy ibn Tammom as-Subkiy Tojuddin
Muhaddis
Ibn Sayyid an-Nos va uning tabaqasidan bir jamoa unga ijozat berdi; 739 yili Damashqqa kelib Zaynab bint al-Kamol, al-Mizziy va az-Zahabiydan eshitdi. Hadis talabida jiddiy boʻlib juzʼlar va tabaqalarni yozdi va yoshligidayoq mohir boʻldi, ayni paytda fiqh, usul va arab tili bilan mashgʻul edi. «Sharh Muxtasar Ibn al-Hojib», «Sharh Minhoj al-Bayzoviy», ashboh va nazoirni oʻz ichiga olgan «al-Favoid» hamda «at-Tabaqot»ning katta, oʻrta va kichigini yozdi; tasniflari saodat topib, hayotligida tarqaldi. Balogʻatli, tili ravon, badihasi yaxshi, nazmi va nasri goʻzal edi; Damashqning koʻp madrasalarida dars berdi, hukmda otasiga noiblik qildi, soʻng otasining ixtiyori bilan oʻzi mashgʻul boʻldi, jomeʼ xatibligini oldi va Shomda qazolik hamda mansablar raisligi unga yetdi. Qazo sababli ketma-ket mihnatlar koʻrdi, ammo gʻoyat sabotli boʻldi: bir necha bor azl qilindi, ustidan tekshiruv oʻtkazildi, baʼzi qozilar uni qamashga hukm qildi va uning boshqa xatolarini izladilar, lekin topa olmadilar. Ibn Kasir: «Undan oldingi hech bir qoziga yuz bermagan mihnat va shiddatlar unga yuz berdi, undan oldin hech kimga nasib boʻlmagan mansab va riyosat unga nasib boʻldi». Mihnat kunlarida shijoat va kuchli munozara koʻrsatib, koʻpligiga qaramay xasmlarini jim qildirdi; vazifalariga qaytgach esa unga qarshi turganlarni afv etdi. Karamli va hurmatli kishi edi.Ибн Саййид ан-Нос ва унинг табақасидан бир жамоа унга ижозат берди; 739 йили Дамашққа келиб Зайнаб бинт ал-Камол, ал-Миззий ва аз-Заҳабийдан эшитди. Ҳадис талабида жиддий бўлиб жузълар ва табақаларни ёзди ва ёшлигидаёқ моҳир бўлди, айни пайтда фиқҳ, усул ва араб тили билан машғул эди. «Шарҳ Мухтасар Ибн ал-Ҳожиб», «Шарҳ Минҳож ал-Байзовий», ашбоҳ ва назоирни ўз ичига олган «ал-Фавоид» ҳамда «ат-Табақот»нинг катта, ўрта ва кичигини ёзди; таснифлари саодат топиб, ҳаётлигида тарқалди. Балоғатли, тили равон, бадиҳаси яхши, назми ва насри гўзал эди; Дамашқнинг кўп мадрасаларида дарс берди, ҳукмда отасига ноиблик қилди, сўнг отасининг ихтиёри билан ўзи машғул бўлди, жомеъ хатиблигини олди ва Шомда қазолик ҳамда мансаблар раислиги унга етди. Қазо сабабли кетма-кет миҳнатлар кўрди, аммо ғоят саботли бўлди: бир неча бор азл қилинди, устидан текширув ўтказилди, баъзи қозилар уни қамашга ҳукм қилди ва унинг бошқа хатоларини изладилар, лекин топа олмадилар. Ибн Касир: «Ундан олдинги ҳеч бир қозига юз бермаган миҳнат ва шиддатлар унга юз берди, ундан олдин ҳеч кимга насиб бўлмаган мансаб ва риёсат унга насиб бўлди». Миҳнат кунларида шижоат ва кучли мунозара кўрсатиб, кўплигига қарамай хасмларини жим қилдирди; вазифаларига қайтгач эса унга қарши турганларни афв этди. Карамли ва ҳурматли киши эди.
Manba: al-Badr at-Toliʼ (ash-Shavkoniy), b. 410Манба: ал-Бадр ат-Толиъ (аш-Шавконий), б. 410