Abdurahmon ibn al-Hasan al-Akvaʼ
Muhaddis
Furuʼning shayxi va uni tahqiq qiluvchi. Ularni Zamor shahrida uning katta mashoyixiga — alloma al-Hasan ibn Ahmad ash-Shabibiy va uning tengdoshlariga — oʻqigan; soʻng Sanʼoga koʻchib, uning jomeʼida «Sharh al-Azhor» va Ibn Muzaffarning «Bayon»idan dars bergan; toliblar unga ragʻbat qilib toʻplanishgan va darsida oʻttiz-qirq chogʻli kishi hozir boʻlardi — odamlar undan uzoq vaqt olishgan. Akasi Ali ibn Hasan al-Akvaʼ Imom al-Mahdiy al-Abbos ibn al-Husaynning, soʻng uning oʻgʻli, zamon xalifasi al-Mansur billohning xalifaligi boshlarida uning vaziri boʻlgan; keyin xalifa uni va butun qarindoshlarini — jumladan sohibi tarjimani ham — mahv qilib, ulardan olingan mollarni topshirishga majbur etib musodara qilgan; bu 1193-yilda boʻlgan, soʻng ular ozod qilingan. Shundan keyin uning koʻzi zaiflashgan, keyin dars berishni tark etib, vafot etgunicha shunday qolgan. Koʻzi ketgan kunlarda toatlarga muvozabat qilar, jamoatlarni saqlardi; bundan oldin turmushi farovon boʻlib, taomi, ichimligi va kiyimida nozik edi — rizq talabi bilan mashgʻul emas va unga eʼtibor bermasdi, chunki ikki akasi unga talab mashaqqatini kifoya qilgandi: biri yuqorida zikr etilgan Ali, ikkinchisi Abdulloh ibn al-Hasan boʻlib, u davlatning ulugʻ ishlariga tegishli boʻlib, Imom al-Mahdiy kunlarida al-Muxo bandari voliysi boʻlgan. ash-Shavkoniy unga al-Amir al-Husaynning «Shifo»sining boshini oʻqigan. 1206-yil zulhijja oyida vafot etgan.Фуруънинг шайхи ва уни таҳқиқ қилувчи. Уларни Замор шаҳрида унинг катта машойихига — аллома ал-Ҳасан ибн Аҳмад аш-Шабибий ва унинг тенгдошларига — ўқиган; сўнг Санъога кўчиб, унинг жомеъида «Шарҳ ал-Азҳор» ва Ибн Музаффарнинг «Баён»идан дарс берган; толиблар унга рағбат қилиб тўпланишган ва дарсида ўттиз-қирқ чоғли киши ҳозир бўларди — одамлар ундан узоқ вақт олишган. Акаси Али ибн Ҳасан ал-Акваъ Имом ал-Маҳдий ал-Аббос ибн ал-Ҳусайннинг, сўнг унинг ўғли, замон халифаси ал-Мансур биллоҳнинг халифалиги бошларида унинг вазири бўлган; кейин халифа уни ва бутун қариндошларини — жумладан соҳиби таржимани ҳам — маҳв қилиб, улардан олинган молларни топширишга мажбур этиб мусодара қилган; бу 1193-йилда бўлган, сўнг улар озод қилинган. Шундан кейин унинг кўзи заифлашган, кейин дарс беришни тарк этиб, вафот этгунича шундай қолган. Кўзи кетган кунларда тоатларга мувозабат қилар, жамоатларни сақларди; бундан олдин турмуши фаровон бўлиб, таоми, ичимлиги ва кийимида нозик эди — ризқ талаби билан машғул эмас ва унга эътибор бермасди, чунки икки акаси унга талаб машаққатини кифоя қилганди: бири юқорида зикр этилган Али, иккинчиси Абдуллоҳ ибн ал-Ҳасан бўлиб, у давлатнинг улуғ ишларига тегишли бўлиб, Имом ал-Маҳдий кунларида ал-Мухо бандари волийси бўлган. аш-Шавконий унга ал-Амир ал-Ҳусайннинг «Шифо»сининг бошини ўқиган. 1206-йил зулҳижжа ойида вафот этган.
Manba: al-Badr at-Toliʼ (ash-Shavkoniy)Манба: ал-Бадр ат-Толиъ (аш-Шавконий)