Abdurrahmon ibn Ibrohim ibn Siboʼ al-Fazoriy

Olti yuz oltmishinchi yil rabiʼul-avvalida tugʻildi; hadis eshitdi va otasi — imom, qori va muftiy Burhonuddin Abu Ishoq Ibrohim ibn Siboʼ ibn Ziyo al-Fazoriy — qoʻlida oʻqidi, uning halqasida takrorchi boʻldi, yetukka chiqib tengdoshlaridan va oʻz mazhabidagi zamondoshlaridan mazhabni bilish, uni naql qilish va tahrirlashda oʻzib ketdi. Soʻng otasining oʻrnida Bodaroiya madrasasida dars berdi va Umaviy jomeʼda talabalarni mashgʻul qildi, musulmonlar undan foyda oldi. Katta mansablar taklif etilganda rad qildi: amakisi allomai Sharafuddindan keyin bir muddat xatiblik qildi, keyin uni tashlab Bodaroiyaga qaytdi; Ibn Sasrodan soʻng Shom qozi ul-quzotligi taklif etilib, Shom noibi oʻzi ham, davlat odamlari ham qattiq turib soʻraganda ham qabul qilmadi, eng qattiq bosh tortish bilan bosh tortdi. Kechayu kunduz ilm va ibodatga sarflanar, koʻp mutolaa qilar va hadis eshittirardi; Ibn Kasir «Sahih Muslim»ni va boshqa kitoblarni undan eshitganini aytadi. «at-Tanbih»ga boshqa hech qayerda topilmaydigan foydalarga toʻla katta taʼliq, «Muxtasar Ibn al-Hojib»ga usuli fiqhda taʼliq va boshqa yirik asarlar yozdi; hech narsa toʻplamas, maoshi va madrasasining ulushini ehtiyojlarga sarflar edi. Jumodul-ulaning yettisi, juma kuni erta tongda oʻsha madrasada vafot etdi, janozasi boshlar va barmoq uchlarida koʻtarildi, otasi, amakisi va yaqinlari yoniga Bob as-Sagʻirda dafn etildi.Олти юз олтмишинчи йил рабиъул-аввалида туғилди; ҳадис эшитди ва отаси — имом, қори ва муфтий Бурҳонуддин Абу Исҳоқ Иброҳим ибн Сибў ибн Зиё ал-Фазорий — қўлида ўқиди, унинг ҳалқасида такрорчи бўлди, етукка чиқиб тенгдошларидан ва ўз мазҳабидаги замондошларидан мазҳабни билиш, уни нақл қилиш ва таҳрирлашда ўзиб кетди. Сўнг отасининг ўрнида Бодароия мадрасасида дарс берди ва Умавий жомеъда талабаларни машғул қилди, мусулмонлар ундан фойда олди. Катта мансаблар таклиф этилганда рад қилди: амакиси алломаи Шарафуддиндан кейин бир муддат хатиблик қилди, кейин уни ташлаб Бодароияга қайтди; Ибн Сасродан сўнг Шом қози ул-қузотлиги таклиф этилиб, Шом ноиби ўзи ҳам, давлат одамлари ҳам қаттиқ туриб сўраганда ҳам қабул қилмади, энг қаттиқ бош тортиш билан бош тортди. Кечаю кундуз илм ва ибодатга сарфланар, кўп мутолаа қилар ва ҳадис эшиттирарди; Ибн Касир «Саҳиҳ Муслим»ни ва бошқа китобларни ундан эшитганини айтади. «ат-Танбиҳ»га бошқа ҳеч қаерда топилмайдиган фойдаларга тўла катта таълиқ, «Мухтасар Ибн ал-Ҳожиб»га усули фиқҳда таълиқ ва бошқа йирик асарлар ёзди; ҳеч нарса тўпламас, маоши ва мадрасасининг улушини эҳтиёжларга сарфлар эди. Жумодул-уланинг еттиси, жума куни эрта тонгда ўша мадрасада вафот этди, жанозаси бошлар ва бармоқ учларида кўтарилди, отаси, амакиси ва яқинлари ёнига Боб ас-Сағирда дафн этилди.

Manba: al-Bidoya van-nihoya (Ibn Kasir), b. 7755Манба: ал-Бидоя ван-ниҳоя (Ибн Касир), б. 7755