Abu Bakr al-Adamiy
Muhaddis
Muhammad ibn Jaʼfar ibn Muhammad ibn Fazola ibn Yazid ibn Abdulmalik, Abu Bakr al-Adamiy — ohanglar sohibi. Qurʼon tilovatida odamlarning eng chiroyli ovozlisi edi; baʼzan Kalvazo ahli uning ovozini kechasi Bagʻdoddan turib eshitardi. Bir marta Abul-Qosim al-Bagʻaviy bilan haj qildi; Madinaga kelganlarida bir koʻzi ojiz shayx odamlarga toʻqilgan xabarlarni soʻzlab oʻtirganini koʻrdilar. al-Bagʻaviy: «Buni inkor qilish kerak», dedi. Jamoadan biri: «Sen Bagʻdodda emassan-ki, odamlar seni tanisa; bu yerda olomon koʻp. Menimcha, Abu Bakr al-Adamiyga buyur — bizga oʻqib bersin», dedi. U boshlab oʻqidi va odamlar unga oqib kelib, koʻzi ojizni tashlab ketishdi — uning yonida hech kim qolmadi. Shunda koʻr yetakchisining qoʻlidan ushlab: «Meni olib ket; neʼmatlar mana shunday zavol topadi», dedi. Shu yilning rabiʼul-avval oyi tugashiga ikki kun qolganda, chorshanba kuni sakson sakkiz yoshida vafot etdi. Oʻlimidan ancha keyin baʼzi kishi uni tushida koʻrib: «Robbing senga nima qildi?» dedi. U: «Meni huzurida toʻxtatdi va qattiq narsalarni tortdim», dedi. «Xoʻsh, oʻsha kechalar, turishlar va qiroat-chi?» dedim. «Menga ulardan koʻra zararliroq narsa boʻlmadi — chunki ular dunyo uchun edi», dedi. «Ishing nimaga tugadi?» dedim. «Alloh azza va jalla menga: “Oʻzimga qasam ichdimki, sakson yoshdan oshganlarni azoblamayman”, dedi», dedi.Муҳаммад ибн Жаъфар ибн Муҳаммад ибн Фазола ибн Язид ибн Абдулмалик, Абу Бакр ал-Адамий — оҳанглар соҳиби. Қуръон тиловатида одамларнинг энг чиройли овозлиси эди; баъзан Калвазо аҳли унинг овозини кечаси Бағдоддан туриб эшитарди. Бир марта Абул-Қосим ал-Бағавий билан ҳаж қилди; Мадинага келганларида бир кўзи ожиз шайх одамларга тўқилган хабарларни сўзлаб ўтирганини кўрдилар. ал-Бағавий: «Буни инкор қилиш керак», деди. Жамоадан бири: «Сен Бағдодда эмассан-ки, одамлар сени таниса; бу ерда оломон кўп. Менимча, Абу Бакр ал-Адамийга буюр — бизга ўқиб берсин», деди. У бошлаб ўқиди ва одамлар унга оқиб келиб, кўзи ожизни ташлаб кетишди — унинг ёнида ҳеч ким қолмади. Шунда кўр етакчисининг қўлидан ушлаб: «Мени олиб кет; неъматлар мана шундай завол топади», деди. Шу йилнинг рабиъул-аввал ойи тугашига икки кун қолганда, чоршанба куни саксон саккиз ёшида вафот этди. Ўлимидан анча кейин баъзи киши уни тушида кўриб: «Роббинг сенга нима қилди?» деди. У: «Мени ҳузурида тўхтатди ва қаттиқ нарсаларни тортдим», деди. «Хўш, ўша кечалар, туришлар ва қироат-чи?» дедим. «Менга улардан кўра зарарлироқ нарса бўлмади — чунки улар дунё учун эди», деди. «Ишинг нимага тугади?» дедим. «Аллоҳ азза ва жалла менга: “Ўзимга қасам ичдимки, саксон ёшдан ошганларни азобламайман”, деди», деди.
Manba: al-Bidoya van-nihoya (Ibn Kasir), b. 5830Манба: ал-Бидоя ван-ниҳоя (Ибн Касир), б. 5830