Abul-Fath ibn al-Manniy Nasr ibn Fityon ibn Matar an-Nahravoniy al-Bagʻdodiy

Nosihul-islom — Iroq faqihi va hanbaliylarning mutlaq shayxi. Abul-Hasan ibn az-Zogʻuniy va uning tabaqasidan rivoyat qilgan, Abu Bakr ad-Daynuriydan fiqh oʻrgangan; vareʼ, zohid, ibodatli, salafi solih yoʻlida edi va qoʻlida imomlar yetishdi. Nosihuddin ibn al-Hanbaliy uning oldiga safar qilganini, masjidini faqihlar va qorilarga toʻla topganini aytadi va uning quyidagi soʻzlarini keltiradi: «Men shunday odamlar zamonida oldinga chiqdim-ki, ularning kavshini koʻtarishga ham yaramas edim»; «Menga Qurʼon oʻqigan hech kimni bilmayman-ki, uni yodlamagan boʻlsa, fiqh darsimni eshitgan birov bor-ki, foyda olmagan boʻlsa». Ibn al-Hanbaliy yana aytadi: uylanmagan va choʻri tutmagan, xachir ham ot ham minmagan, qul saqlamagan, taqvo libosidan boshqa hashamdor kiyim kiymagan; taomi koʻpincha bir qadah loviya suvi edi; qoʻliga nima tushsa ashoblariga boʻlib berardi; usul (kalom) haqida soʻzlamas va soʻzlaganni yoqtirmasdi. Ibn Rajab: butun umrini fiqhga bagʻishlagan, dars boshiga oʻtirgan, umri uzun boʻlib, ovozasi tarqagan va talabalar turli shaharlardan unga otlangan; qoʻlida koʻp imomlar, jumladan Ibn al-Javziy yetishgan; bugungi hanbaliy faqihlar unga va ashobiga qaytadilar, chunki shayx Muvaffaquddin al-Maqdisiy uning shogirdi, Majduddin ibn Taymiya esa shogirdi Abu Bakr ibn al-Haloviyning shogirdidir. Kasali ich ketish edi va ramazonning toʻrtinchisi, shanba kuni sakson ikki yoshida vafot etgan; oʻlimi eʼlon qilinganida son-sanoqsiz xaloyiq yigʻilib, tartibsizlikdan qoʻrqib valiylar qurollangan askar chiqargan.Носиҳул-ислом — Ироқ фақиҳи ва ҳанбалийларнинг мутлақ шайхи. Абул-Ҳасан ибн аз-Зоғуний ва унинг табақасидан ривоят қилган, Абу Бакр ад-Дайнурийдан фиқҳ ўрганган; вареъ, зоҳид, ибодатли, салафи солиҳ йўлида эди ва қўлида имомлар етишди. Носиҳуддин ибн ал-Ҳанбалий унинг олдига сафар қилганини, масжидини фақиҳлар ва қориларга тўла топганини айтади ва унинг қуйидаги сўзларини келтиради: «Мен шундай одамлар замонида олдинга чиқдим-ки, уларнинг кавшини кўтаришга ҳам ярамас эдим»; «Менга Қуръон ўқиган ҳеч кимни билмайман-ки, уни ёдламаган бўлса, фиқҳ дарсимни эшитган биров бор-ки, фойда олмаган бўлса». Ибн ал-Ҳанбалий яна айтади: уйланмаган ва чўри тутмаган, хачир ҳам от ҳам минмаган, қул сақламаган, тақво либосидан бошқа ҳашамдор кийим киймаган; таоми кўпинча бир қадаҳ ловия суви эди; қўлига нима тушса ашобларига бўлиб берарди; усул (калом) ҳақида сўзламас ва сўзлаганни ёқтирмасди. Ибн Ражаб: бутун умрини фиқҳга бағишлаган, дарс бошига ўтирган, умри узун бўлиб, овозаси тарқаган ва талабалар турли шаҳарлардан унга отланган; қўлида кўп имомлар, жумладан Ибн ал-Жавзий етишган; бугунги ҳанбалий фақиҳлар унга ва ашобига қайтадилар, чунки шайх Муваффақуддин ал-Мақдисий унинг шогирди, Маждуддин ибн Таймия эса шогирди Абу Бакр ибн ал-Ҳаловийнинг шогирдидир. Касали ич кетиш эди ва рамазоннинг тўртинчиси, шанба куни саксон икки ёшида вафот этган; ўлими эълон қилинганида сон-саноқсиз халойиқ йиғилиб, тартибсизликдан қўрқиб валийлар қуролланган аскар чиқарган.

Manba: Shazarot az-zahab (Ibn al-Imod al-Hanbaliy), j. 6, b. 453Манба: Шазарот аз-заҳаб (Ибн ал-Имод ал-Ҳанбалий), ж. 6, б. 453