Afifuddin Abu-s-Saʼodot Abdulloh ibn Asʼad ibn Ali ibn Sulaymon ibn Faloh al-Yofiʼiy ash-Shofiʼiy al-Yamaniy, soʻng al-Makkiy

Yetti yuzinchi yildan ikki-uch yil oldin tugʻilgan; Yamanda bir jamoa ulamodan olib, yaxshilik va solihlik ustida oʻsgan. 712-yilda haj qilgan, «al-Hoviy» va «al-Jumal»ni yod olgan, soʻng 718-yilda Makkada mujovir boʻlib, u yerda uylangan va faqih Najmuddin at-Tabariy hamda ar-Raziy at-Tabariy kabi ilm mashoyixidan ajralmagan. Keyin buni tark etib, oʻn yil tajrid bilan yashab, ikki Haram orasida borib-kelib yurgan; 734-yilda Qudsga safar qilib, Damashq va Misrga kirgan, soʻng Hijozga qaytib Madinada mujovir boʻlgan, keyin Makkaga qaytgan — bu muddatning hammasida haji qazo boʻlmagan. al-Isnaviy «at-Tabaqot»da uni maqtab: «Asarlari koʻp edi, yigirma yoki undan ortiq ilmni oʻz ichiga olgan qasidasi bor va toliblarga ehsoni koʻp edi», degan. ash-Shavkoniy: «Ehtimol u Ibn Xallikon va az-Zahabiy tarixlariga suyangan tarix sohibidir — unda shofiʼiy va ashʼariylardan bir jamoani tarjima qilgan; unda al-Ashʼariy uchun taassub qilgan munkar narsalar bor va oʻzini ulkan sifatlar bilan sifatlagan», deydi. Ibn Rofiʼ: «Nomi mashhur boʻlib, ovozasi ketdi; tasavvuf va usuliddinda tasnif qildi; al-Ashʼariy uchun taassub qilar va Ibn Taymiyyani zamm qilgan soʻzlari bor — shu sababdan hanbaliylardan va boshqalardan Ibn Taymiyya uchun taassub qilganlar uni yerga urishgan», degan. U Ibn Arabiyni ulugʻlaganlardan boʻlib, bunda haddan oshgan. 768-yil jumodul-oxirining yigirmasida vafot etgan.Етти юзинчи йилдан икки-уч йил олдин туғилган; Яманда бир жамоа уламодан олиб, яхшилик ва солиҳлик устида ўсган. 712-йилда ҳаж қилган, «ал-Ҳовий» ва «ал-Жумал»ни ёд олган, сўнг 718-йилда Маккада мужовир бўлиб, у ерда уйланган ва фақиҳ Нажмуддин ат-Табарий ҳамда ар-Разий ат-Табарий каби илм машойихидан ажралмаган. Кейин буни тарк этиб, ўн йил тажрид билан яшаб, икки Ҳарам орасида бориб-келиб юрган; 734-йилда Қудсга сафар қилиб, Дамашқ ва Мисрга кирган, сўнг Ҳижозга қайтиб Мадинада мужовир бўлган, кейин Маккага қайтган — бу муддатнинг ҳаммасида ҳажи қазо бўлмаган. ал-Иснавий «ат-Табақот»да уни мақтаб: «Асарлари кўп эди, йигирма ёки ундан ортиқ илмни ўз ичига олган қасидаси бор ва толибларга эҳсони кўп эди», деган. аш-Шавконий: «Эҳтимол у Ибн Халликон ва аз-Заҳабий тарихларига суянган тарих соҳибидир — унда шофиъий ва ашъарийлардан бир жамоани таржима қилган; унда ал-Ашъарий учун таассуб қилган мункар нарсалар бор ва ўзини улкан сифатлар билан сифатлаган», дейди. Ибн Рофиъ: «Номи машҳур бўлиб, овозаси кетди; тасаввуф ва усулиддинда тасниф қилди; ал-Ашъарий учун таассуб қилар ва Ибн Таймийяни замм қилган сўзлари бор — шу сабабдан ҳанбалийлардан ва бошқалардан Ибн Таймийя учун таассуб қилганлар уни ерга уришган», деган. У Ибн Арабийни улуғлаганлардан бўлиб, бунда ҳаддан ошган. 768-йил жумодул-охирининг йигирмасида вафот этган.

Manba: al-Badr at-Toliʼ (ash-Shavkoniy), b. 0Манба: ал-Бадр ат-Толиъ (аш-Шавконий), б. 0