Ahmad ibn Ibrohim ibn Ali al-Asalaqiy

Ibn al-Ahdal «Tarixul-Yaman»da aytadi: «Faqih, nahvchi, lugʻatchi, mufassir va muhaddis edi; rijol bilan tarixlarni toʻliq bilar, aqoid ilmida qoʻli baquvvat edi. Otasidan va boshqalardan fiqh oʻrgangan; sharʼ inkor qiladigan narsani inkor qilishda Alloh yoʻlida hech kimning malomatidan qoʻrqmasdi. Dars berish, hadis eshittirish va ilmga berilishga muvozabat qilgan; yuzida nur va salobat bor edi, oxirida koʻzi ojiz boʻldi». Buni Suyutiy «Tabaqot an-nuhot»da keltirgan.Ибн ал-Аҳдал «Тарихул-Яман»да айтади: «Фақиҳ, наҳвчи, луғатчи, муфассир ва муҳаддис эди; рижол билан тарихларни тўлиқ билар, ақоид илмида қўли бақувват эди. Отасидан ва бошқалардан фиқҳ ўрганган; шаръ инкор қиладиган нарсани инкор қилишда Аллоҳ йўлида ҳеч кимнинг маломатидан қўрқмасди. Дарс бериш, ҳадис эшиттириш ва илмга берилишга мувозабат қилган; юзида нур ва салобат бор эди, охирида кўзи ожиз бўлди». Буни Суютий «Табақот ан-нуҳот»да келтирган.

Manba: Shazarot az-zahab (Ibn al-Imod al-Hanbaliy), j. 9, b. 86Манба: Шазарот аз-заҳаб (Ибн ал-Имод ал-Ҳанбалий), ж. 9, б. 86