al-Imom al-Mansur billoh al-Husayn ibn al-Mutavakkil alalloh al-Qosim ibn Husayn

Otasi vafot etganda, 1139-yil ramazonida xalifalikka bayʼat qilingan. Soʻng oʻziga daʼvat qilib an-Nosir laqabini olgan va Yaman ulamosi, raislari hamda butun ahli bayʼat bergan sayyid alloma Muhammad ibn Ishoq ibn al-Mahdiy bilan tortishgan; al-Mansur unga baʼzi shartlar bilan bayʼat qilgan, shartlar bajarilmagach, oʻz daʼvatida davom etib, Yaman oʻlkasiga gʻolib kelgan va xalq unga bayʼat qilgan. an-Nosirning qoʻshinlari ustidan gʻalaba qozonib, uning oʻgʻillari, akalari, qarindoshlari va sarkardalarini — jumladan sayyid Yahyo ibn Ishoq, sayyid alloma al-Hasan ibn Ishoq, sayyid alloma Ismoil ibn Muhammad ibn Ishoq va sayyid Abdulloh ibn Tolibni — asir olgan; ularning har biri katta qoʻshin boshqaradigan rais edi, va bu ish eng tez fursatda amalga oshgan. Shijoati, himmatining balandligi, jangga sabri va gʻazo mashaqqatlarini koʻtarishi bilan mashhur edi. Oxirida an-Nosir ham unga bayʼat qilib, xalq uning atrofida jamlangan; faqat ukasi sayyid Ahmad ibn al-Mutavakkil qarshi qolib, oʻlgunicha ular orasida urush davom etgan — u oʻziga daʼvat qilmagan, akasi al-Mansurdan bir yilcha keyin oʻlgan va uning oʻgʻli al-Mahdiy al-Abbosga bayʼat qilgan. Buyuk imom va salobatli sulton edi; otasi al-Mutavakkilning oxirgi kunlarida oralarida ozgina ixtilof boʻlgan, otasiga oʻlim yetganda Sanʼoga kirib, u yerda qaror topgan. Xalifaligi katta saodat va yaqin zamonlarda misli eshitilmagan gʻalaba bilan davom etgan; Taʼizz va al-Hujariya yurtlaridan — ularni ukasi Ahmad egallab turgan edi — boshqa butun Yaman oʻlkasi uning itoatida edi. 1161-yilda vafot etgan.Отаси вафот этганда, 1139-йил рамазонида халифаликка байъат қилинган. Сўнг ўзига даъват қилиб ан-Носир лақабини олган ва Яман уламоси, раислари ҳамда бутун аҳли байъат берган саййид аллома Муҳаммад ибн Исҳоқ ибн ал-Маҳдий билан тортишган; ал-Мансур унга баъзи шартлар билан байъат қилган, шартлар бажарилмагач, ўз даъватида давом этиб, Яман ўлкасига ғолиб келган ва халқ унга байъат қилган. ан-Носирнинг қўшинлари устидан ғалаба қозониб, унинг ўғиллари, акалари, қариндошлари ва саркардаларини — жумладан саййид Яҳё ибн Исҳоқ, саййид аллома ал-Ҳасан ибн Исҳоқ, саййид аллома Исмоил ибн Муҳаммад ибн Исҳоқ ва саййид Абдуллоҳ ибн Толибни — асир олган; уларнинг ҳар бири катта қўшин бошқарадиган раис эди, ва бу иш энг тез фурсатда амалга ошган. Шижоати, ҳимматининг баландлиги, жангга сабри ва ғазо машаққатларини кўтариши билан машҳур эди. Охирида ан-Носир ҳам унга байъат қилиб, халқ унинг атрофида жамланган; фақат укаси саййид Аҳмад ибн ал-Мутаваккил қарши қолиб, ўлгунича улар орасида уруш давом этган — у ўзига даъват қилмаган, акаси ал-Мансурдан бир йилча кейин ўлган ва унинг ўғли ал-Маҳдий ал-Аббосга байъат қилган. Буюк имом ва салобатли султон эди; отаси ал-Мутаваккилнинг охирги кунларида ораларида озгина ихтилоф бўлган, отасига ўлим етганда Санъога кириб, у ерда қарор топган. Халифалиги катта саодат ва яқин замонларда мисли эшитилмаган ғалаба билан давом этган; Таъизз ва ал-Ҳужария юртларидан — уларни укаси Аҳмад эгаллаб турган эди — бошқа бутун Яман ўлкаси унинг итоатида эди. 1161-йилда вафот этган.

Manba: al-Badr at-Toliʼ (ash-Shavkoniy), b. 0Манба: ал-Бадр ат-Толиъ (аш-Шавконий), б. 0