al-Malik al-Muzaffar Baybars al-Usmoniy al-Joshnakir

al-Mansur Qalovunning mamluklaridan boʻlib, amiri tablxona darajasigacha koʻtarilgan; sariq yuzli, doira soqolli, toʻla aql va fiqh bilan sifatlangan kishi edi. an-Nosirni sultonlikka oʻtqazgan amirlar jumlasidan boʻlib, keyin uning katta amirlaridan va ustodori boʻlgan; an-Nosirni ikkinchi bor taxtga qaytargan va Salor bilan birga mamlakatni idora qilgan, qadri ulugʻlangan. 701-yildan keyin koʻp amirlar hamrohligida hajga chiqib, xalqni haj qildirgan va koʻp maʼruf ish qilgan: Kaʼba oʻrtasidagi, avom «dunyoning kindigi» deb ataydigan va unga kindigini qoʻysa doʻzaxdan ozod boʻladi deb ishonadigan mixni sugʻurib tashlagan — bu qabih bidʼat edi — hamda «al-Urvat al-vusqo» deb ataladigan halqani ham yoʻq qilgan. Nasroniy va yahudiylar ustidan qoʻzgʻalishga sabab boʻlgan: ular ot minish va hashamatli kiyimdan man etilib, nasroniyga koʻk salla, yahudiyga sariq salla belgilangan, koʻp mol berib qutulmoqchi boʻlishgan boʻlsa-da u koʻnmagan, natijada koʻplari islomga kirgan, bir necha cherkov buzilgan va nasroniylarning «iyd ash-shahid» mavsumi bekor qilingan. an-Nosir Kerakka ketib saltanatdan voz kechganini bildirgach, Salorning maslahati bilan koʻp tortinishdan soʻng sultonlikni qabul qilgan, ulamodan bir jamoa buning joizligiga fatvo bergan, 708-yil shavvolida al-Muzaffar laqabi bilan taxtga oʻtirgan va Shom ahli unga itoat qilgan; Tarobulusda xamr zaminini bekor qilgani hasanotidan sanaladi. 709-yil oʻrtalarida amirlardan bir jamoa unga xiyonat qilib an-Nosir tomoniga oʻtgan va u kimni yuborgan boʻlsa, hatto kuyovi ham, unga qarshi chiqqan.ал-Мансур Қаловуннинг мамлукларидан бўлиб, амири таблхона даражасигача кўтарилган; сариқ юзли, доира соқолли, тўла ақл ва фиқҳ билан сифатланган киши эди. ан-Носирни султонликка ўтқазган амирлар жумласидан бўлиб, кейин унинг катта амирларидан ва устодори бўлган; ан-Носирни иккинчи бор тахтга қайтарган ва Салор билан бирга мамлакатни идора қилган, қадри улуғланган. 701-йилдан кейин кўп амирлар ҳамроҳлигида ҳажга чиқиб, халқни ҳаж қилдирган ва кўп маъруф иш қилган: Каъба ўртасидаги, авом «дунёнинг киндиги» деб атайдиган ва унга киндигини қўйса дўзахдан озод бўлади деб ишонадиган михни суғуриб ташлаган — бу қабиҳ бидъат эди — ҳамда «ал-Урват ал-вусқо» деб аталадиган ҳалқани ҳам йўқ қилган. Насроний ва яҳудийлар устидан қўзғалишга сабаб бўлган: улар от миниш ва ҳашаматли кийимдан ман этилиб, насронийга кўк салла, яҳудийга сариқ салла белгиланган, кўп мол бериб қутулмоқчи бўлишган бўлса-да у кўнмаган, натижада кўплари исломга кирган, бир неча черков бузилган ва насронийларнинг «ийд аш-шаҳид» мавсуми бекор қилинган. ан-Носир Керакка кетиб салтанатдан воз кечганини билдиргач, Салорнинг маслаҳати билан кўп тортинишдан сўнг султонликни қабул қилган, уламодан бир жамоа бунинг жоизлигига фатво берган, 708-йил шавволида ал-Музаффар лақаби билан тахтга ўтирган ва Шом аҳли унга итоат қилган; Таробулусда хамр заминини бекор қилгани ҳасанотидан саналади. 709-йил ўрталарида амирлардан бир жамоа унга хиёнат қилиб ан-Носир томонига ўтган ва у кимни юборган бўлса, ҳатто куёви ҳам, унга қарши чиққан.

Manba: al-Badr at-Toliʼ (ash-Shavkoniy), b. 0Манба: ал-Бадр ат-Толиъ (аш-Шавконий), б. 0