al-Muhazzab ibn ad-Dahhon Abdulloh ibn Asʼad ibn Ali al-Mavsiliy
Muhaddis
Shofiʼiy faqih, adib, shoir va nahvshunos, koʻp fanlar egasi. Bir kuni Nuriddin Shahid huzuriga kirganida u: «Qanday tongni qarshiladingiz?» deb soʻragan; u: «Alloh ham, Rasuli ham, sen ham, men ham, Ibn Asrun ham istamagan holda tong otdim» deb, buni izohlab bergan — Alloh va Rasuli undan dunyodan yuz oʻgirishni istaydi, u unday emas; sulton undan hech narsa soʻramasligini istaydi, u unday emas; oʻzi eng baxtli odam boʻlishni istaydi, unday emas; Ibn Asrun esa uning boʻlak-boʻlak qilinishini istaydi, u ham unday emas. Nuriddin kulib, unga sovgʻa buyurgan. al-Imod al-Kotibning hikoyasicha, Salohuddin Homsga kelganida uni sultonga tanishtirib, Ibn Ruzzikni maqtagan qasidasidagi «Turklarni maqtaymanmi — sheʼr ularning oldida hamisha tark etilgan-ku?» degan baytini eslatgan, sulton esa «Turklar oldida tark etilgan demasliging uchun» deb yuz dinor bergan, u sultonni «ayniya» qasidasi bilan madh etgan. Shaʼbonda Homsda vafot etgan; u yerda mudarris edi.Шофиъий фақиҳ, адиб, шоир ва наҳвшунос, кўп фанлар эгаси. Бир куни Нуриддин Шаҳид ҳузурига кирганида у: «Қандай тонгни қаршиладингиз?» деб сўраган; у: «Аллоҳ ҳам, Расули ҳам, сен ҳам, мен ҳам, Ибн Асрун ҳам истамаган ҳолда тонг отдим» деб, буни изоҳлаб берган — Аллоҳ ва Расули ундан дунёдан юз ўгиришни истайди, у ундай эмас; султон ундан ҳеч нарса сўрамаслигини истайди, у ундай эмас; ўзи энг бахтли одам бўлишни истайди, ундай эмас; Ибн Асрун эса унинг бўлак-бўлак қилинишини истайди, у ҳам ундай эмас. Нуриддин кулиб, унга совға буюрган. ал-Имод ал-Котибнинг ҳикоясича, Салоҳуддин Ҳомсга келганида уни султонга таништириб, Ибн Руззикни мақтаган қасидасидаги «Туркларни мақтайманми — шеър уларнинг олдида ҳамиша тарк этилган-ку?» деган байтини эслатган, султон эса «Турклар олдида тарк этилган демаслигинг учун» деб юз динор берган, у султонни «айния» қасидаси билан мадҳ этган. Шаъбонда Ҳомсда вафот этган; у ерда мударрис эди.
Manba: Shazarot az-zahab (Ibn al-Imod al-Hanbaliy), j. 6, b. 442Манба: Шазарот аз-заҳаб (Ибн ал-Имод ал-Ҳанбалий), ж. 6, б. 442