as-Sayyid al-Hasan ibn Zayd ibn al-Husayn ash-Shomiy

Sanʼoda uning aʼyon ulamosiga — sayyid alloma Hoshim ibn Yahyo ash-Shomiy va uning tabaqasiga — oʻqib, hadis ilmida mohir boʻlgan va boshqa fanlarda ham kuchli ishtirok etgan. Ilm yoygan va dalil bilan amal qilishdan iborat haqqa irshod qilishda oʻzini charchatgan; xosu om unga yuz burib, undan olishgan, axloqi bilan axloqlanishgan va yoʻlidan yurishgan. Barakasi zohir boʻlib, foydasi umumlashgan: Sanʼoda yashaganda faqat dalillar bilan amal qiladigan izdoshlari paydo boʻlgan; Sanoʼ hijratiga koʻchganda ahli butunlay toatga mashgʻul, juma va jamoatga muvozabat qiladigan boʻlgan, Zahbonda ham shunday boʻlgan. Taʼlim berish goʻzalligida oʻzgalar quvvati yetmaydigan yoʻli bor edi. Imom al-Mahdiy al-Abbos ibn al-Husayn va uning vaziri Ahmad ibn Ali an-Nahmiy nazdida soʻzi maqbul boʻlgan, shu bilan bir jamoa muhtojga foyda yetkazgan — oʻzi faqir boʻla turib obroʻsini ularga sarflab, ularga koʻp yaxshilik keltirgan va oʻziga hech narsa olmagan; davlat ahli bilan aloqasidan boshqa tamaʼsi yoʻq edi. Zuhd, qanoat va koʻp ibodatda oʻzgalar qodir boʻlmagan vazifalari bor edi, ayni chogʻda maʼrufga buyurib munkardan qaytarar, bu haqda imomga va undan quyidagilarga xat yozar, raiyatga rifq bilan muomala qilishga irshod qilardi. ash-Shavkoniy: «U butunlay yaxshilik edi; men uni tanimadim, lekin uni tanigan har bir kishi menga uning xabarlarini aytdi», deydi. 1196-yil jumodul-ulosida vafot etgan.Санъода унинг аъён уламосига — саййид аллома Ҳошим ибн Яҳё аш-Шомий ва унинг табақасига — ўқиб, ҳадис илмида моҳир бўлган ва бошқа фанларда ҳам кучли иштирок этган. Илм ёйган ва далил билан амал қилишдан иборат ҳаққа иршод қилишда ўзини чарчатган; хосу ом унга юз буриб, ундан олишган, ахлоқи билан ахлоқланишган ва йўлидан юришган. Баракаси зоҳир бўлиб, фойдаси умумлашган: Санъода яшаганда фақат далиллар билан амал қиладиган издошлари пайдо бўлган; Санў ҳижратига кўчганда аҳли бутунлай тоатга машғул, жума ва жамоатга мувозабат қиладиган бўлган, Заҳбонда ҳам шундай бўлган. Таълим бериш гўзаллигида ўзгалар қуввати етмайдиган йўли бор эди. Имом ал-Маҳдий ал-Аббос ибн ал-Ҳусайн ва унинг вазири Аҳмад ибн Али ан-Наҳмий наздида сўзи мақбул бўлган, шу билан бир жамоа муҳтожга фойда етказган — ўзи фақир бўла туриб обрўсини уларга сарфлаб, уларга кўп яхшилик келтирган ва ўзига ҳеч нарса олмаган; давлат аҳли билан алоқасидан бошқа тамаъси йўқ эди. Зуҳд, қаноат ва кўп ибодатда ўзгалар қодир бўлмаган вазифалари бор эди, айни чоғда маъруфга буюриб мункардан қайтарар, бу ҳақда имомга ва ундан қуйидагиларга хат ёзар, раиятга рифқ билан муомала қилишга иршод қиларди. аш-Шавконий: «У бутунлай яхшилик эди; мен уни танимадим, лекин уни таниган ҳар бир киши менга унинг хабарларини айтди», дейди. 1196-йил жумодул-улосида вафот этган.

Manba: al-Badr at-Toliʼ (ash-Shavkoniy), b. 0Манба: ал-Бадр ат-Толиъ (аш-Шавконий), б. 0