Ayman ibn Muhammad ibn Muhammad, Abul-Barakot
Roviy
Nasabida oʻn toʻrtta otasi ketma-ket Muhammad nomli boʻlgan; Ibn Hajar «ad-Durar»da: «Agar bu sobit boʻlsa, bunda unga oʻxshash kishi topilmagan», deydi. Tunisda tugʻilgan, soʻng Qohiraga kelgan; oʻshanda hajv va gʻiybatni koʻp qilardi. Keyin Madinai nabaviyaga kelib mujovir boʻlgan, tavba qilgan va oʻlgunicha faqat Paygʻambar sollallohu alayhi vasallamni maqtashni oʻziga lozim tutgan hamda buni bajargan. Madinadan koʻchmoqchi boʻlganida tushida Paygʻambar sollallohu alayhi vasallamni koʻrgani va u zot: «Ey Abul-Barakot, bizdan ayrilishga qanday rozi boʻlasan?» deganini aytgan; shundan keyin ketishni tark etib, vafotigacha Madinada qolgan va oʻzini «oshiq an-Nabiy» deb atagan. Tunis hokimi uni oʻz yurtiga qaytishga chorlab odam yuborganida: «Menga Magʻrib va Mashriq mulki berilsa ham, Rasululloh sollallohu alayhi vasallam jivoridan yuz oʻgirmayman», deb javob bergan. Yana Paygʻambar sollallohu alayhi vasallamni koʻrganini, u zot unga uch luqma yedirganini va oxirida «bilki, men sendan roziman» degan soʻzlarni aytganini naql qilib, «Farartu mina-d-dunyo ilo sokini-l-himo — farora muhibbin oʼizin bi habibihi» deb boshlanadigan qasida bitgan. Ibn Fazlulloh esa Abul-Barakot Paygʻambar sollallohu alayhi vasallamni koʻrib, u zotning huzurida «Lavloka lam adri-l-havo, lavloka lam adri-t-tariq» baytini oʻqiganini eslatadi. Yetti yuz oʻttiz toʻrtinchi yilda vafot etgan.Насабида ўн тўртта отаси кетма-кет Муҳаммад номли бўлган; Ибн Ҳажар «ад-Дурар»да: «Агар бу собит бўлса, бунда унга ўхшаш киши топилмаган», дейди. Тунисда туғилган, сўнг Қоҳирага келган; ўшанда ҳажв ва ғийбатни кўп қиларди. Кейин Мадинаи набавияга келиб мужовир бўлган, тавба қилган ва ўлгунича фақат Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васалламни мақташни ўзига лозим тутган ҳамда буни бажарган. Мадинадан кўчмоқчи бўлганида тушида Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васалламни кўргани ва у зот: «Эй Абул-Баракот, биздан айрилишга қандай рози бўласан?» деганини айтган; шундан кейин кетишни тарк этиб, вафотигача Мадинада қолган ва ўзини «ошиқ ан-Набий» деб атаган. Тунис ҳокими уни ўз юртига қайтишга чорлаб одам юборганида: «Менга Мағриб ва Машриқ мулки берилса ҳам, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам живоридан юз ўгирмайман», деб жавоб берган. Яна Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васалламни кўрганини, у зот унга уч луқма едирганини ва охирида «билки, мен сендан розиман» деган сўзларни айтганини нақл қилиб, «Фарарту мина-д-дунё ило сокини-л-ҳимо — фарора муҳиббин ўизин би ҳабибиҳи» деб бошланадиган қасида битган. Ибн Фазлуллоҳ эса Абул-Баракот Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васалламни кўриб, у зотнинг ҳузурида «Лавлока лам адри-л-ҳаво, лавлока лам адри-т-тариқ» байтини ўқиганини эслатади. Етти юз ўттиз тўртинчи йилда вафот этган.
Manba: al-Badr at-Toliʼ (ash-Shavkoniy), b. 159Манба: ал-Бадр ат-Толиъ (аш-Шавконий), б. 159