Horis ibn Saʼid al-Kazzob

Paygʻambarlik daʼvo qilgan yolgʻonchi; unga Horis ibn Abdurrahmon ibn Saʼd ad-Dimashqiy ham deyiladi, Abu Jallos al-Abdariyning mavlosi, baʼzida Hakam ibn Marvonning mavlosi deyiladi. Asli Havla degan joydan boʻlib, Damashqqa tushdi va u yerda ibodat, taqvo va zuhd bilan tanildi — «agar oltindan jubba kiysa ham, undagi zuhd va ibodat koʻrinib turardi», deyilgan; hamd aytganda tinglovchilar undan chiroyliroq soʻz eshitmagan. Soʻng shayton unga yoʻliqdi, u ortiga qaytib, Allohning oyatlaridan chiqib ketdi; otasiga: «Ota, shayton menga yoʻliqqan boʻlishidan qoʻrqaman», deb yozganda, otasi: «Sen ne buyurilgan boʻlsa shunga yur, Alloh «shaytonlar har bir yolgʻonchi gunohkorga tushadi» degan, sen esa yolgʻonchi ham, gunohkor ham emassan», deb yozib, uni yanada adashtirdi. Masjiddagi kishilarni birma-bir chetga tortib, ahvolini aytar va yoqmasa sir tutish ahdini olardi; ularga gʻaroyibotlar koʻrsatar — masjiddagi marmarni qoʻli bilan chertsa, u tasbeh aytar, qishda yozning mevasini, yozda qishning mevasini yedirar edi. Ibn Taymiyya uni zindiq deb atagan. Abdulmalik ibn Marvon uni oʻldirdi.Пайғамбарлик даъво қилган ёлғончи; унга Ҳорис ибн Абдурраҳмон ибн Саъд ад-Димашқий ҳам дейилади, Абу Жаллос ал-Абдарийнинг мавлоси, баъзида Ҳакам ибн Марвоннинг мавлоси дейилади. Асли Ҳавла деган жойдан бўлиб, Дамашққа тушди ва у ерда ибодат, тақво ва зуҳд билан танилди — «агар олтиндан жубба кийса ҳам, ундаги зуҳд ва ибодат кўриниб турарди», дейилган; ҳамд айтганда тингловчилар ундан чиройлироқ сўз эшитмаган. Сўнг шайтон унга йўлиқди, у ортига қайтиб, Аллоҳнинг оятларидан чиқиб кетди; отасига: «Ота, шайтон менга йўлиққан бўлишидан қўрқаман», деб ёзганда, отаси: «Сен не буюрилган бўлса шунга юр, Аллоҳ «шайтонлар ҳар бир ёлғончи гуноҳкорга тушади» деган, сен эса ёлғончи ҳам, гуноҳкор ҳам эмассан», деб ёзиб, уни янада адаштирди. Масжиддаги кишиларни бирма-бир четга тортиб, аҳволини айтар ва ёқмаса сир тутиш аҳдини оларди; уларга ғаройиботлар кўрсатар — масжиддаги мармарни қўли билан черца, у тасбеҳ айтар, қишда ёзнинг мевасини, ёзда қишнинг мевасини едирар эди. Ибн Таймийя уни зиндиқ деб атаган. Абдулмалик ибн Марвон уни ўлдирди.

Manba: al-Bidoya van-nihoya (Ibn Kasir), b. 4378Манба: ал-Бидоя ван-ниҳоя (Ибн Касир), б. 4378