Ibnul-Mojishun
Faqih
Alloma, faqih, Madinaning muftiysi Abu Marvon Abdulmalik ibn imom Abdulaziz ibn Abdulloh ibn Abi Salama ibnul-Mojishun at-Taymiy — ularning mavlosi, al-Madaniy al-Molikiy; imom Molikning shogirdi. U otasidan, togʻasi Yusuf ibn Yaʼqub al-Mojishundan, Muslim az-Zanjiydan, Molikdan, Ibrohim ibn Saʼddan va bir toifadan hadis rivoyat qilgan. Undan Abu Hafs al-Fallos, Muhammad ibn Yahyo az-Zuhliy, faqih Abdulmalik ibn Habib, az-Zubayr ibn Bakkor, Yaʼqub al-Fasaviy, Saʼd ibn Abdulloh ibn Abdulhakam va boshqalar rivoyat qilishgan. Musʼab ibn Abdulloh: «U oʻz zamonida Madina ahlining muftiysi edi», degan. Ibn Abdulbarr: «U faqih va fasih kishi edi; oʻz zamonida fatvo unga, undan avval otasiga qaytar edi; u koʻzi ojiz edi — aytilishicha, umrining oxirida koʻr boʻlgan», deydi va: «U qoʻshiq eshitishga oʻch edi», deb qoʻshadi. Faqih Ahmad ibnul-Muazzal: «Har qachon tuproq Abdulmalik ibnul-Mojishunning tilini yeyishini eslasam, dunyo koʻzimda kichrayadi», degan. Ibnul-Muazzalning oʻzi ham mashhur fasihlardan edi; unga: «Sening tiling ustozing Abdulmalikning tili oldida qayerda?» deyilganda: «Uning tili tutilib qolganida ham mening tilim ravon boʻlganidan tiriroqdir», dedi. Abu Dovud: «U hadisni yaxshi anglamas edi», degan — yaʼni hadis chavandozlaridan emas edi; boʻlmasa oʻzi ishonchli kishidir. Yahyo ibn Aksam: «Abdulmalik chelaklar loyqalata olmaydigan dengiz edi», degan. U ikki yuz oʻn uchinchi (213 h.) yilda vafot etdi; aytilishicha, ikki yuz oʻn toʻrtinchi (214 h.) yilda.Аллома, фақиҳ, Мадинанинг муфтийси Абу Марвон Абдулмалик ибн имом Абдулазиз ибн Абдуллоҳ ибн Аби Салама ибнул-Можишун ат-Таймий — уларнинг мавлоси, ал-Маданий ал-Моликий; имом Моликнинг шогирди. У отасидан, тоғаси Юсуф ибн Яъқуб ал-Можишундан, Муслим аз-Занжийдан, Моликдан, Иброҳим ибн Саъддан ва бир тоифадан ҳадис ривоят қилган. Ундан Абу Ҳафс ал-Фаллос, Муҳаммад ибн Яҳё аз-Зуҳлий, фақиҳ Абдулмалик ибн Ҳабиб, аз-Зубайр ибн Баккор, Яъқуб ал-Фасавий, Саъд ибн Абдуллоҳ ибн Абдулҳакам ва бошқалар ривоят қилишган. Мусъаб ибн Абдуллоҳ: «У ўз замонида Мадина аҳлининг муфтийси эди», деган. Ибн Абдулбарр: «У фақиҳ ва фасиҳ киши эди; ўз замонида фатво унга, ундан аввал отасига қайтар эди; у кўзи ожиз эди — айтилишича, умрининг охирида кўр бўлган», дейди ва: «У қўшиқ эшитишга ўч эди», деб қўшади. Фақиҳ Аҳмад ибнул-Муаззал: «Ҳар қачон тупроқ Абдулмалик ибнул-Можишуннинг тилини ейишини эсласам, дунё кўзимда кичраяди», деган. Ибнул-Муаззалнинг ўзи ҳам машҳур фасиҳлардан эди; унга: «Сенинг тилинг устозинг Абдулмаликнинг тили олдида қаерда?» дейилганда: «Унинг тили тутилиб қолганида ҳам менинг тилим равон бўлганидан тирироқдир», деди. Абу Довуд: «У ҳадисни яхши англамас эди», деган — яъни ҳадис чавандозларидан эмас эди; бўлмаса ўзи ишончли кишидир. Яҳё ибн Аксам: «Абдулмалик челаклар лойқалата олмайдиган денгиз эди», деган. У икки юз ўн учинчи (213 ҳ.) йилда вафот этди; айтилишича, икки юз ўн тўртинчи (214 ҳ.) йилда.
Manba: Siyar aʼlam an-nubalo (az-Zahabiy), j. 14, b. 359Манба: Сияр аълам ан-нубало (аз-Заҳабий), ж. 14, б. 359