Ibrohim ibn Ahmad ibn Abdulvohid at-Tanuxiy al-Baʼliy

Qohirada istiqomat qilgan shofiʼiy — qiroat shayxi va Qohiraning musnidi. 709 yoki 710 yilda tugʻilgan; Ismoil ibn Maktum, Ibn Abduddoim, al-Qosim ibn Asokir va uch yuzdan ortiq kishi unga ijozat bergan; soʻng oʻzi hadis talab qilib Abul-Abbos al-Hajjor, al-Barzoliy, al-Mizziy va ikki yuzdan ortiq kishidan koʻp eshitgan. Qiroatlarga eʼtibor berib al-Burhon al-Jaʼbariy va al-Barqiydan olgan, soʻng rihla qilib Abu Hayyon va Ibn as-Sirojdan olgan hamda qiroatlarda mohir boʻlib, shayxlari bunga oʻz xatlari bilan guvohlik yozib berishgan. Hamotda al-Moziriydan, Damashqda Ibn an-Naqibdan, Qohirada Ibn al-Qammohdan fiqh oʻrgangan va ular unga izn berishgan. Ibn Hajar aytadi: «Unga koʻp oʻqidim va uzoq mulozamat qildim; unga yuzta ushriyot, soʻng yigirma toʻrt juzʼlik «al-Muʼjam al-kabir»ni chiqardim, shu bilan u shayxlarini va qadimgi ahdini eslay boshladi, samoʼga ochilib uni sevib qoldi; shahar ahli ham, rihla qiluvchilar ham undan koʻp oldi. Oxirida koʻzi ojiz boʻldi va bir aralashish tufayli tili ogʻirlashdi — ilgari tili egov kabi edi». Jumodul-ulo oyida, hech kasalsiz, toʻsatdan vafot etgan.Қоҳирада истиқомат қилган шофиъий — қироат шайхи ва Қоҳиранинг мусниди. 709 ёки 710 йилда туғилган; Исмоил ибн Мактум, Ибн Абдуддоим, ал-Қосим ибн Асокир ва уч юздан ортиқ киши унга ижозат берган; сўнг ўзи ҳадис талаб қилиб Абул-Аббос ал-Ҳажжор, ал-Барзолий, ал-Миззий ва икки юздан ортиқ кишидан кўп эшитган. Қироатларга эътибор бериб ал-Бурҳон ал-Жаъбарий ва ал-Барқийдан олган, сўнг риҳла қилиб Абу Ҳайён ва Ибн ас-Сирождан олган ҳамда қироатларда моҳир бўлиб, шайхлари бунга ўз хатлари билан гувоҳлик ёзиб беришган. Ҳамотда ал-Мозирийдан, Дамашқда Ибн ан-Нақибдан, Қоҳирада Ибн ал-Қаммоҳдан фиқҳ ўрганган ва улар унга изн беришган. Ибн Ҳажар айтади: «Унга кўп ўқидим ва узоқ мулозамат қилдим; унга юзта ушриёт, сўнг йигирма тўрт жузълик «ал-Муъжам ал-кабир»ни чиқардим, шу билан у шайхларини ва қадимги аҳдини эслай бошлади, самўга очилиб уни севиб қолди; шаҳар аҳли ҳам, риҳла қилувчилар ҳам ундан кўп олди. Охирида кўзи ожиз бўлди ва бир аралашиш туфайли тили оғирлашди — илгари тили эгов каби эди». Жумодул-уло ойида, ҳеч касалсиз, тўсатдан вафот этган.

Manba: Shazarot az-zahab (Ibn al-Imod al-Hanbaliy), j. 8, b. 618Манба: Шазарот аз-заҳаб (Ибн ал-Имод ал-Ҳанбалий), ж. 8, б. 618