Imom al-Mahdiy Aliy ibn Muhammad ibn Aliy ibn Mansur ibn Yahyo ibn Mansur ibn Mufazzal ibn al-Hajjoj ibn Aliy ibn Yahyo ibn al-Qosim ibn Yusuf ad-Doʼiy ibn Yahyo ibn al-Mansur ibn Ahmad ibn an-Nosir ibn al-Hodiy Yahyo ibn al-Husayn
Muhaddis
Rabiʼ ul-oxir oyida Hon tomonlaridagi bir hijratda tugʻilib, solih salafi tutgan yoʻlda — ilm va amal bilan mashgʻul boʻlib — oʻsdi. Soʻng oʻziga daʼvat qildi va 750 yil jumod al-oxirasida Sulo shahrida unga xalifalik bayʼati qilindi; odamlar unga yigʻildi, hatto bayʼatida hozir boʻlgan olimlar besh yuzdan oshadi deyiladi. al-Vosiq billoh al-Mutahhar ibn Muhammad va Shamsuddin Ahmad ibn Aliy ibn Abi-l-Fath unga qarshi chiqdi; al-Vosiq keyin unga boʻysundi, sayyid Shamsuddin esa oʻz daʼvatida qoldi. Sanʼoni fath etib egalladi, Saʼda va Zamorni hamda bu shaharlar orasidagi yerlarni oldi va yurtlar unga boʻysundi. 772 yili Zamorda falaj boshlangunicha shu holda qoldi; oʻsha paytda ishlarni boshqarib turgan oʻgʻli Muhammad edi. 773 yil muharramida alloma qozi Abdulloh ibn al-Hasan ad-Davvoriy Saʼdadan chiqib Zamorga yetdi va sodotu olimlardan bir jamoa unga qoʻshildi; qozi va u bilan birgalarning raʼyi imomlikka faqat oʻgʻli imom Muhammad yaraydi deganga kelib qaror topdi. U buni eshitgach chetlanib uzr aytdi, ular uzrini qabul qilmay hujjat bilan majbur qildilar va bayʼat qilib, u imomlikni oʻz zimmasiga oldi — an-Nosir kunyasini olib, Solohuddin nomi bilan mashhur boʻldi.Рабиъ ул-охир ойида Ҳон томонларидаги бир ҳижратда туғилиб, солиҳ салафи тутган йўлда — илм ва амал билан машғул бўлиб — ўсди. Сўнг ўзига даъват қилди ва 750 йил жумод ал-охирасида Суло шаҳрида унга халифалик байъати қилинди; одамлар унга йиғилди, ҳатто байъатида ҳозир бўлган олимлар беш юздан ошади дейилади. ал-Восиқ биллоҳ ал-Мутаҳҳар ибн Муҳаммад ва Шамсуддин Аҳмад ибн Алий ибн Аби-л-Фатҳ унга қарши чиқди; ал-Восиқ кейин унга бўйсунди, саййид Шамсуддин эса ўз даъватида қолди. Санъони фатҳ этиб эгаллади, Саъда ва Заморни ҳамда бу шаҳарлар орасидаги ерларни олди ва юртлар унга бўйсунди. 772 йили Заморда фалаж бошлангунича шу ҳолда қолди; ўша пайтда ишларни бошқариб турган ўғли Муҳаммад эди. 773 йил муҳаррамида аллома қози Абдуллоҳ ибн ал-Ҳасан ад-Давворий Саъдадан чиқиб Заморга етди ва содоту олимлардан бир жамоа унга қўшилди; қози ва у билан биргаларнинг раъйи имомликка фақат ўғли имом Муҳаммад ярайди деганга келиб қарор топди. У буни эшитгач четланиб узр айтди, улар узрини қабул қилмай ҳужжат билан мажбур қилдилар ва байъат қилиб, у имомликни ўз зиммасига олди — ан-Носир кунясини олиб, Солоҳуддин номи билан машҳур бўлди.
Manba: al-Badr at-Toliʼ (ash-Shavkoniy), b. 485Манба: ал-Бадр ат-Толиъ (аш-Шавконий), б. 485