Muhammad ibn Hasan al-mashhur bi-Ibn Anon

Ibn Anon nomi bilan mashhur shofiʼiy. al-Manoviy oʻz «Tabaqot»ida aytadi: imon jomeʼida ilgarilagan imom, quyoshi nuridan olamlar yorishgan orif edi; koʻp ibodat qilar, tahajjudi serob edi va tasavvufga toʻliq eʼtibor bergan edi. Undan ash-Shaʼroviy taʼlim olib: «Uning misli koʻrmadim», degan. Karomatlaridan: onasining yarim vayba xamiridan besh yuz faqirni toʻydirgan; Iskandariyada bir kishi bor edi, kimga gʻazablansa, «Ey bit, unga bor!» derdi va u odam bit bilan toʻlib, uxlay olmay, tozalashga ojiz qolardi — Ibn Anon uning oldiga borib: «Nima qilyapsan, ey bitlar shayxi?» dedi va uni qoʻli bilan olib havoga otdi, shundan keyin undan darak boʻlmadi. Yana Shayx Abul-Abbos al-Gʻumariy bilan safarda issiq qattiq kelib, al-Gʻumariy chanqadi, suv esa yoʻq edi; Ibn Anon bir tosni olib quruq yerdan suv oldi va: «Ich», dedi; al-Gʻumariy: «Zohir boʻlish belni sindiradi», dedi, u esa: «Zohir boʻlishdan qoʻrqmasam, buni qiyomatgacha ichiladigan hovuz qilardim», dedi. Yurtdoshlari amri maʼrufni qabul qilmagani uchun gʻazablanib, Misrga kelgan va Gʻumariy jomeʼining tomida yashagan; qaysi masjidda tursa, yozu qish faqat uning tomida turardi. Bobul-bahr jomeʼining tomida jon berayotganda tanasining pastki yarmi oʻlgan edi, shuning uchun oʻtirib namoz oʻqidi; tugatgach uni yotqizishdi, u tasbehi qoʻlida, labini qimirlatib turdi, toki ruhi chiqdi. Rabiʼul-avval oyida, bir yuz yigirma yoshlarida vafot etgan; Maqsim jomeʼining mehrobi orqasiga dafn qilingan va oʻgʻli Shayx Abus-Safo uning ustiga gumbaz va zoviya qurgan.Ибн Анон номи билан машҳур шофиъий. ал-Мановий ўз «Табақот»ида айтади: имон жомеъида илгарилаган имом, қуёши нуридан оламлар ёришган ориф эди; кўп ибодат қилар, таҳажжуди сероб эди ва тасаввуфга тўлиқ эътибор берган эди. Ундан аш-Шаъровий таълим олиб: «Унинг мисли кўрмадим», деган. Кароматларидан: онасининг ярим вайба хамиридан беш юз фақирни тўйдирган; Искандарияда бир киши бор эди, кимга ғазабланса, «Эй бит, унга бор!» дерди ва у одам бит билан тўлиб, ухлай олмай, тозалашга ожиз қоларди — Ибн Анон унинг олдига бориб: «Нима қиляпсан, эй битлар шайхи?» деди ва уни қўли билан олиб ҳавога отди, шундан кейин ундан дарак бўлмади. Яна Шайх Абул-Аббос ал-Ғумарий билан сафарда иссиқ қаттиқ келиб, ал-Ғумарий чанқади, сув эса йўқ эди; Ибн Анон бир тосни олиб қуруқ ердан сув олди ва: «Ич», деди; ал-Ғумарий: «Зоҳир бўлиш белни синдиради», деди, у эса: «Зоҳир бўлишдан қўрқмасам, буни қиёматгача ичиладиган ҳовуз қилардим», деди. Юртдошлари амри маъруфни қабул қилмагани учун ғазабланиб, Мисрга келган ва Ғумарий жомеъининг томида яшаган; қайси масжидда турса, ёзу қиш фақат унинг томида турарди. Бобул-баҳр жомеъининг томида жон бераётганда танасининг пастки ярми ўлган эди, шунинг учун ўтириб намоз ўқиди; тугатгач уни ётқизишди, у тасбеҳи қўлида, лабини қимирлатиб турди, токи руҳи чиқди. Рабиъул-аввал ойида, бир юз йигирма ёшларида вафот этган; Мақсим жомеъининг меҳроби орқасига дафн қилинган ва ўғли Шайх Абус-Сафо унинг устига гумбаз ва зовия қурган.

Manba: Shazarot az-zahab (Ibn al-Imod al-Hanbaliy), j. 10, b. 160Манба: Шазарот аз-заҳаб (Ибн ал-Имод ал-Ҳанбалий), ж. 10, б. 160