Muhammad ibn Umar ibn Ahmad ibn Xushayr

Zohid. Shayx Abdurraʼuf al-Manoviy oʻz «Tabaqot»ida: «Olim va oʻz ilmiga amal qiluvchi, orif va komil edi; solihligi bilan tanilgan, mashhur karomatlar sohibi, qavm orasida zikr qilinadigan ishoratlar egasi edi», — degan. Boshlanishida fazli maʼlum bir joyda xilvatga kirib, bir oy turgan; soʻng bir kishi kirib salom berib, ikki rakaat namoz oʻqigan va uch kun tahoratini yangilamay namoz oʻqigan. U aytadi: «Koʻnglimdan „bu kishiga shu hol berildi, sen esa bu joyda shuncha turib, senga hech narsa ochilmadi“, deb oʻtdi va chiqib ketishga qaror qildim. Shunda u menga qarab: „Biringiz bir muddat eshikni qoqadi, ochilishiga oz qolganda chiqib ketishga qaror qiladi“, — dedi. Men qoldim va qirq kun toʻlmasdan butun vujudim koʻruvchi koʻzga aylandi». Haqiqatlar haqidagi soʻzlari bor; jumladan: «Faqirning sarmoyasi Allohga ishonchdir, iflos boʻlishi esa xalqqa suyanishidir» va «Allohdan boʻlakka bogʻlanish dunyoda ham, oxiratda ham azob; Unga qalb bilan yuzlanish esa ikkovida rohatdir».Зоҳид. Шайх Абдурраъуф ал-Мановий ўз «Табақот»ида: «Олим ва ўз илмига амал қилувчи, ориф ва комил эди; солиҳлиги билан танилган, машҳур кароматлар соҳиби, қавм орасида зикр қилинадиган ишоратлар эгаси эди», — деган. Бошланишида фазли маълум бир жойда хилватга кириб, бир ой турган; сўнг бир киши кириб салом бериб, икки ракаат намоз ўқиган ва уч кун таҳоратини янгиламай намоз ўқиган. У айтади: «Кўнглимдан „бу кишига шу ҳол берилди, сен эса бу жойда шунча туриб, сенга ҳеч нарса очилмади“, деб ўтди ва чиқиб кетишга қарор қилдим. Шунда у менга қараб: „Бирингиз бир муддат эшикни қоқади, очилишига оз қолганда чиқиб кетишга қарор қилади“, — деди. Мен қолдим ва қирқ кун тўлмасдан бутун вужудим кўрувчи кўзга айланди». Ҳақиқатлар ҳақидаги сўзлари бор; жумладан: «Фақирнинг сармояси Аллоҳга ишончдир, ифлос бўлиши эса халққа суянишидир» ва «Аллоҳдан бўлакка боғланиш дунёда ҳам, охиратда ҳам азоб; Унга қалб билан юзланиш эса икковида роҳатдир».

Manba: Shazarot az-zahab (Ibn al-Imod al-Hanbaliy), j. 8, b. 87Манба: Шазарот аз-заҳаб (Ибн ал-Имод ал-Ҳанбалий), ж. 8, б. 87