Tolib ibn Neʼma ibn Hasan ibn Ali ibn Bayon al-Hajjor (Ibn ash-Shihna)

Dayr Muqarrindan boʻlib, keyin Solihiyada yashadi, hajjor (toshkesar) edi, Ibn ash-Shihna nomi bilan tanildi. «Sahih al-Buxoriy»ni olti yuz oʻttizinchi yilda Qosiyunda az-Zubaydiydan eshitgan, ammo bu samoʼi faqat yetti yuz oltinchi yilda maʼlum boʻldi; muhaddislar buni eshitib xursand boʻlishdi va undan koʻp eshitishdi — «al-Buxoriy» unga oltmish martacha oʻqib berildi. Ibn Kasir qish kunlarida Dor al-hadis al-Ashrafiyada undan ijoza va samoʼ bilan besh yuzga yaqin juz eshitganini aytadi; samoʼi az-Zubaydiy va Ibn al-Lattiydan, Bagʻdoddan esa bir yuz oʻttiz sakkiz shayxni oʻz ichiga olgan ijozasi bor edi. Yigirma besh yilcha toshkesarlarning boshligʻi boʻldi, umrining oxirida esa fahmi chalkashdi; hadis eshittirishga berilgach unga maosh belgilandi. Sulton al-Malik an-Nosir undan hadis eshitdi va oʻz qoʻli bilan unga xilʼat kiydirdi; Misr va Shom ahlidan sanoqsiz odam undan eshitdi. Koʻrkam, koʻngli pok, sezgilari va quvvati joyida shayx edi; roppa-rosa yuz yil, undan ham ortiq yashadi — «al-Buxoriy»ni olti yuz oʻttizinchi yilda eshitib, yetti yuz oʻttizinchi yili safarning toʻqqizida Damashq jomeʼsida oʻzi eshittirdi. al-Muazzam Iso ibn al-Odilning oʻlimini koʻrgani, odamlarning «Muazzam vafot etdi» deganini eshitgani aytiladi. Safarning yigirma beshi, dushanba kuni vafot etdi, seshanba kuni Mutaffariyda janozasi oʻqilib, ar-Rumiy zoviyasi yonidagi turbasiga dafn qilindi; janozasi gavjum edi.Дайр Муқарриндан бўлиб, кейин Солиҳияда яшади, ҳажжор (тошкесар) эди, Ибн аш-Шиҳна номи билан танилди. «Саҳиҳ ал-Бухорий»ни олти юз ўттизинчи йилда Қосиюнда аз-Зубайдийдан эшитган, аммо бу самўи фақат етти юз олтинчи йилда маълум бўлди; муҳаддислар буни эшитиб хурсанд бўлишди ва ундан кўп эшитишди — «ал-Бухорий» унга олтмиш мартача ўқиб берилди. Ибн Касир қиш кунларида Дор ал-ҳадис ал-Ашрафияда ундан ижоза ва самў билан беш юзга яқин жуз эшитганини айтади; самўи аз-Зубайдий ва Ибн ал-Латтийдан, Бағдоддан эса бир юз ўттиз саккиз шайхни ўз ичига олган ижозаси бор эди. Йигирма беш йилча тошкесарларнинг бошлиғи бўлди, умрининг охирида эса фаҳми чалкашди; ҳадис эшиттиришга берилгач унга маош белгиланди. Султон ал-Малик ан-Носир ундан ҳадис эшитди ва ўз қўли билан унга хилъат кийдирди; Миср ва Шом аҳлидан саноқсиз одам ундан эшитди. Кўркам, кўнгли пок, сезгилари ва қуввати жойида шайх эди; роппа-роса юз йил, ундан ҳам ортиқ яшади — «ал-Бухорий»ни олти юз ўттизинчи йилда эшитиб, етти юз ўттизинчи йили сафарнинг тўққизида Дамашқ жомеъсида ўзи эшиттирди. ал-Муаззам Исо ибн ал-Одилнинг ўлимини кўргани, одамларнинг «Муаззам вафот этди» деганини эшитгани айтилади. Сафарнинг йигирма беши, душанба куни вафот этди, сешанба куни Мутаффарийда жанозаси ўқилиб, ар-Румий зовияси ёнидаги турбасига дафн қилинди; жанозаси гавжум эди.

Manba: al-Bidoya van-nihoya (Ibn Kasir), b. 7762Манба: ал-Бидоя ван-ниҳоя (Ибн Касир), б. 7762