Yuklanmoqda…
Yuklanmoqda…
Tobe‘inlardan Imom Ato ibn Robah aytadilar: “Ba’zan ba’zi odamlar kelib menga hadis aytadi. Shunda men uni sira oldin eshitmagandek, diqqat bilan tinglab turaman. Holbuki, o‘sha hadisni u tug‘ilishidan ancha avval eshitgan bo‘laman!” Bugun esa ba’zi talabalar, hattoki oddiy musulmonlarning ham mubtalo bo‘lgan kasalliklaridan biri mana shu: bir inson chiqib dars aytsa yoki ma’ruza qilsa, uning gapining o‘rtasiga qo‘shilib, aytmoqchi bo‘lgan oyatini yoki hadisini shoshilib o‘zi aytib yuboradi. Go‘yo: “Men ham bilaman” demoqchi bo‘ladi, o‘zini ko‘rsatishga intiladi. Bundan-da yomoni — so‘zlayotgan odamni yerga urib: “Bu gaplarni hamma biladi” degandek muomala qiladi. Holbuki, Rasululloh ﷺ oldilariga kofirlar kelib, aql o‘rgatmoqchi bo‘lsa ham, ularning gapini oxirigacha tinglab, so‘ngra: “Tugatdingmi?” deb, keyin rad qilishni boshlardilar. Yana bir toifa odamlar bor: biror mavzu haqida dars eshitsa, avvalidan 5 daqiqa eshitib, “Bo‘ldi, men xulosa qildim, boshqa eshitolmayman” deydi. Aslida esa, bir kinofilm ko‘rsa, 5 daqiqa ko‘riboq xulosa chiqara olmaydi. Lekin shunga qaramay og‘zini ochib, oxirigacha tomosha qiladi! Ammo Allohning kalomi va Rasulining sunnati haqida gap ketganda — 5 daqiqadan oshira olmaydi!