Yuklanmoqda…
Yuklanmoqda…
Tahrim surasining 3-oyati nozil bo‘lish sababida rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ cho‘ralaridan Ummu Ibrohim bilan birga bo‘lganlarida, Xafsa onamiz bundan xabar topdilar. Nabiy ﷺ esa bu voqeani Oisha onamizga aytmaslikni so‘rab, Xafsa onamizga sir qilib aytdilar. Lekin Xafsa onamiz sirni saqlay olmay, Oisha onamizga yetkazib qo‘ydilar. Shundan so‘ng Xafsa onamiz sirni fosh qilib qo‘ygani haqida vahiy nozil bo‘ldi. Rasululloh ﷺ Xafsa onamizga sirni oshkor qilganlarini va bu haqda vahiy nozil bo‘lganini bildirdilar. Bu qissaning bizning mavzuga taalluqli joyi shuki, Alloh taolo shu oyatda Nabiy alayhissalomning go‘zal bir xulqlarini ko‘rsatadi va bu bilan barcha “erkakman” deguvchilarni o‘sha xulq bilan xulqlanishga chorlaydi. U zot ﷺ ayollaridan Xafsaga tanbeh berar ekanlar, “ba’zi qismini aytib, ba’zisidan yuz o‘girib qo‘ydilar” (ya’ni barcha tafsilotlarni ko‘tarib, maydalab gapirmadilar). Demak, Rasululloh ﷺ “Nimani aytding? Nega aytding? Men hammasidan xabar topdim, nimalar deganingni bildim” deb butun tarixni qo‘zg‘amadilar. Hasan Basriy rahimahulloh ushbu oyat joyida shunday deganlar: “Karamli odam hech qachon sinchkov (maydakash) bo‘lmaydi!” Inson gohida shunday “detektiv” bo‘lib, hamma narsani kovlashni faxr deb o‘ylashi mumkin. Lekin aslida hammasini Allohga topshirib, maydalashmaslik — haqiqiy karamlikdir. Shu sabab oyatda bu tanbeh bevosita Rasululloh ﷺga emas, balki Oisha va Xafsa onamizga qaratilgan: “Agar ikkovlaringiz tavba qilsangiz — (bu sizlar uchun) yaxshi! Albatta, qalblaringiz (haqdan) og‘ib ketgan edi. Agar yana Rasulullohga qarshi chiqsangizlar, albatta Alloh, Jibriyl, solih mo‘minlar va farishtalar uning yordamchisi bo‘lur.” (Tahrim, 4) Xulosa: Ba’zi haq-huquqlardan ko‘z yumib, Allohga havola qilib qo‘yish — ojizlik emas. Bu karamli odamlarning ishidir!