قال جابر بن عبد الله رضي الله عنهما : كان رسول الله صلى الله عليه وسلم ، يُعلمنا الاستخارة في الأمور كلها كما يعلمُنا السورة من القرآن ، يقول : إذا هم أحدكم بالأمر فليركع ركعتين من غير الفريضة ، ثم ليقل: "اللهم إني أستخيرك بعلمك ، وأستقدرك بقدرتك ، وأسألك من فضلك العظيم فإنك تقدِرُ ولا أقدِرُ ، وتعلم ولا أعلم ، وأنت علام الغيوب ، اللهم إن كنت تعلم أن هذا الأمر - يسمي حاجته - خير لي في ديني ومعاشي وعاقبة أمري - أو قال : عاجله وآجله - فاقدره لي ويسره لي ، ثم بارك لي فيه ، وإن كنت تعلم أن هذا الأمر شر لي في ديني ومعاشي وعاقبة أمري - أو قال : عاجله وآجله - فاصرفه عني واصرفني عنه ، واقدر لي الخير حيث كان ، ثم ارضني به " وما ندم من استخار الخالق، وشاور المخلوقين المؤمنين وتثبَّت في أمره، فقد قال سبحانه ﴿وَشـاوِرْهُـم في الأمْـرِ فَـإِذا عَـزَمْـتَ فَتَوَكّـلْ عَلـى الله﴾

«Jobir raziyallohu anhudan rivoyat qilinadi, aytadilarki: «Rasululloh sollallohu alayhi va sallam bizlarga hamma ishlarda istixora qilishni oʻrgatar edilar, xuddi Qur'ondan bir sura oʻrgatgandek. Aytardilarki: «Agar birovingizni bir ish tashvishga solib qoʻysa, ikki rakaat nafl namoz oʻqisin. Soʻng aytsinki: Ey Ilohim! Men Sendan ilming ila xayrni, qudrating ila quvvatni soʻrayman. Va buyuk marhatingdan berishingni tilayman. Zero Sen qodir zotsan, men esa qodir emasman. Sen bilguvchidirsan, men esa bilmasman. Va Sen hamma gʻaybni bilguvchidirsan. Ilohim! Agar bu ish -deb uni tashvishga solayotgan ishni zikr qiladi-da soʻng- men uchun, dinimda, hayotimda va ishimning oqibatida yaxshilik olib keladigan boʻlsa, uni menga nasib et va oson qil, soʻng unda men uchun barakani ato qil. Ammo bu ish, men uchun dinimda, hayotimda va ishimning oqibatida -oqibati deyishning oʻrniga- yoki ishimning avvali va oxirida yomon boʻlsa, desa ham boʻladi- uni mendan uzoq qil, meni ham undan yiroq qil. Va menga qaerda boʻlsa ham, yaxshilikni nasib et. Soʻng meni oʻsha narsaga qanoatlantir».«Жобир разияллоҳу анҳудан ривоят қилинади, айтадиларки: «Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам бизларга ҳамма ишларда истихора қилишни ўргатар эдилар, худди Қуръондан бир сура ўргатгандек. Айтардиларки: «Агар бировингизни бир иш ташвишга солиб қўйса, икки ракаат нафл намоз ўқисин. Сўнг айтсинки: Эй Илоҳим! Мен Сендан илминг ила хайрни, қудратинг ила қувватни сўрайман. Ва буюк марҳатингдан беришингни тилайман. Зеро Сен қодир зотсан, мен эса қодир эмасман. Сен билгувчидирсан, мен эса билмасман. Ва Сен ҳамма ғайбни билгувчидирсан. Илоҳим! Агар бу иш -деб уни ташвишга солаётган ишни зикр қилади-да сўнг- мен учун, динимда, ҳаётимда ва ишимнинг оқибатида яхшилик олиб келадиган бўлса, уни менга насиб эт ва осон қил, сўнг унда мен учун баракани ато қил. Аммо бу иш, мен учун динимда, ҳаётимда ва ишимнинг оқибатида -оқибати дейишнинг ўрнига- ёки ишимнинг аввали ва охирида ёмон бўлса, деса ҳам бўлади- уни мендан узоқ қил, мени ҳам ундан йироқ қил. Ва менга қаерда бўлса ҳам, яхшиликни насиб эт. Сўнг мени ўша нарсага қаноатлантир».